De prijs van geheimen

Recensie van:
De prijs van geheimen
De prijs van geheimen vertelt de geschiedenis van een bijzondere, muzikale familie. Het is een klassiek verhaal over liefde en verwantschap, dat vrijwel de hele vorige eeuw bestrijkt, met thema’s die nog steeds actueel zijn. Alle muziekstukken in deze roman zijn met de QR-code achter in het boek te beluisteren.
Auteur :
Norma de Jong
Norma is geboren in 1956, in Den Haag. En daar woont ze nog steeds met veel plezier, in het Bezuidenhout.
Na haar eindexamen vertrok ze naar Granada, Spanje, voor een opleiding Spaans. Terug in Nederland volgde ze de opleiding directie-secretaresse bij Schoevers en vond niet lang daarna haar eerste baan bij Theaterbureau Jacques Senf. Ze heeft er twee jaar met veel plezier gewerkt als productie-assistente voor John Lantings Theater van de Lach, maar wilde graag meer van de wereld zien. Ze reisde door Amerika, verbleef bijna een jaar in Nieuw-Zeeland en werkte als hostess aan de Costa del Sol. Weer terug in Nederland kwam ze terecht bij de Euromast, waar ze opklom van directiesecretaresse tot directeur.
Toen Norma in 1991 trouwde met Bas de Jong, klarinettist bij het Residentie Orkest, zei ze haar hoge positie vaarwel en ging ze op freelance basis werken vanuit huis. In 1996, inmiddels moeder van twee zoons, startte ze samen met Bas een VOF: de Jong & Bennink, Muziek en Management. Bas verkocht Viotto mondstukken voor klarinetten en Norma organiseerde diverse workshops en trainingen.
In 2000 begon ze met een 4-jarige opleiding Holistische Kindertherapie, die haar inspireerde tot het schrijven van helende verhalen voor kinderen. In diezelfde periode volgde ze cursussen kleinkunst bij het Koorenhuis in Den Haag en schreef en speelde ze een aantal jaren kleinkunst-programma’s, solo en met anderen. Een gedichtje van haar uit die tijd werd geplaatst in de tweede editie van Poëzie op pootjes, van de R.G. Ruijs Stichting (2008).
Sinds 2004 werkt Norma als ziekenhuisvrijwilliger voor Stichting de Regenboogboom www.regenboogboom.nl. Dit werk is haar op het lijf geschreven.
Door de korte verhalen die ze schreef kwam ze in contact met Theo van Rijn. Haar korte verhaal Zwarte wolken verscheen in de bundel Adrenaline (2010) en Uitverkoren in de bundel 30 openbaringen (2011).
Een aantal jaren geleden had ze een idee voor een bundel korte verhalen. Het eerste korte verhaal waaraan ze begon werd alsmaar groter, tot het uiteindelijk tot haar eigen verbazing een lijvig manuscript was. Norma vroeg redacteur en schrijfcoach Esmé Wekker, die ze via een gezamenlijke vriendin ontmoette, of zij ernaar wilde kijken. Zij sprak vervolgens de wijze woorden: ‘Het is een mooi verhaal, maar het is nog geen boek.’ Vanaf dat moment is Norma door Esmé begeleid in het proces om er wél een boek van te maken. En dat is gelukt. Het heeft veel tijd gekost, veel darlings zijn omgebracht, de structuur is regelmatig veranderd en aangepast, hoofdstukken, passages, zinnen zijn herschreven en nog eens herschreven.
Veel mensen uit Norma’s directe omgeving hebben zich afgevraagd of haar boek ooit af zou zijn. Zijzelf vergeleek het schrijfproces regelmatig met de bouw van de Sacrada Familia in Barcelona; terwijl het nog niet af is, worden de eerst gebouwde delen alweer gerestaureerd. En zo blijf je bezig als je niet oppast.
Ze is blij dat haar roman nu af is en onderdak heeft gevonden bij Uitgeverij Letterdelta van Theo van Rijn en Karin Hazendonk.
Norma hoopt dat het met evenveel plezier wordt gelezen als waarmee zij het heeft geschreven. Eén ding is zeker: het lezen zal een stuk sneller gaan.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar paperback Letterdelta in ruil voor mijn recensie en deelname aan #Letterdeltaboekenbuzzer.
Uitgeverij:
Letterdelta
Genre:
Roman
Cover en flaptekst:
Ik zie twee jonge personen ern meisje en jongen van achteren. Ze kijken naar een zogenaamd grachtenpand. De keuren zijn mooi op elkaar afgestemd.
De flaptekst is uitnodigend en informerend.
De auteursfoto en informatie vind ik waardevol.
Quote:
Pagina 20
Frederik
Keizersgracht, Amsterdam, 1912
Mama zit achter de grote vleugel. Op zijn tenen en met zijn aren gespreid als een ballerina loopt hij naar haar toe over de baan licht die de zon door de halfgesloten gordijnen als een loper voor hem heeft neergelegd op de glanzende parketvloer. Als hij op mama’s warme schoot kruipt, knispert zijn roze tutu op de groene zijde van haar jurk. Haar lange, slanke vingers raken licht en sierlijk de toetsen aan. Klanken stijgen op en vormen de vertrouwde melodie, die hen beiden even later als een veilige cocon omhult.
Pagina 32:
Gelukkig kan Frederik in het Concertgebouw even ontsnappen aan de gespannen sfeer in huis. Op het puntje van zijn stoel kijkt hij vanaf de eerste rij van het balkon de prachtige zaal in en ziet hoe de leden van het orkest het podium betreden en hun instrumenten stemmen in het geroezemoes van het publiek. Oom noemt de namen van alle instrumenten en wijst net de pauken aan, als dirigent Willem Mengelberg opkomt samen met violist André Spor, de solist van de avond. Ze begonnen met het Vioolconcert in D-groot, op. 35 van Tsjaikovsky. 2) Als de dirigent zijn armen opheft, verstomt het welkomstapplaus. Het orkest begint te spelen en later valt de solist in. Het is prachtig. In de donkere tonen hoort Frederik zijn machteloosheid en angsten, in de lyrische melodielijnen zijn hoopvolle verwachting sinds oom er is. Hij vergeet bijna te ademen, de krachtige golven van de muziek voeren hem mee als een vederlicht bootje, omhoog en weer omlaag. De hand die oom hem toesteekt is als een anker; hij houdt zich er dankbaar aan vast.
Mooie tekst:
Pagina 236/237
Je bent oud en overziet, verhalen die het leven bracht. Een zwarte bladzij van verdriet gaf je ook steeds weer nieuwe kracht. Je hebt het allemaal gedaan, het is nu allemaal gezegd. Je komt zo langzaamaan bij je einde verhaal terecht. Je laatste boek is volgeschreven, in het noorden wacht het witte licht. En in de winter van je leven, wordt alles stil je boek gaat dicht.
(Uit: De vier boeken van het leven. NdjB) Programma:28)
Het verhaal:
Ineke Tavenier trekt de voordeur achter zich dicht van het mooie, statige huis op de Keizersgracht, waar ze op gesprek is geweest. Ze is nog beduusd van wat ze net heeft gehoord over de bewoners die zij gaat verplegen. Het is nauwelijks te bevatten dat de twee oude mensen zo’n groot geheim al zo lang verborgen houden voor de buitenwereld.
Ineke weet niet dat er nog een geheim schuilgaat achter de voordeur en dat deze interne klus haar leven compleet zal veranderen.
Mijn leesbeleving:
De proloog laat je als lezer het verhaal in stappen. En deze vormt een stevige springplank naar de rest van het verhaal.
Boven ieder hoofdstuk wordt duidelijk aangegeven in welke tijd je je bevindt en waar en welk personage het betreft.
De schrijfstijl is beeldend en filmisch. De woorden zijn metaforisch en iedere keer treffen ze doel. Ze resoneren in je lijf.
De personages zijn gedetailleerd uitgewerkt. Ze zijn niet slechts namen op papier maar komen echt tot leven. Ze ontwikkelen zich gedurende het verhaal. Verleden en heden raken met elkaar verweven. Ze hebben elkaar nodig om het verhaal tot in de essentie te begrijpen. Sommige personages sluit je gelijk in je hart. Anderen zie je liever gaan.
Het is een hartverscheurend, hartverwarmend, rauw, continu boeiend, intrigerend, psychologisch diepgaand verhaal. Een verhaal waarin ruimte en aandacht is voor de diepste zielen roerselen, het uiting geven aan je innerlijke zijn.
Waar voor die tijdsperiode, de negentiende eeuw, een diep emotioneel beroerend respect is voor mensen die niet in het “normale” keurslijf van die tijd willen en kunnen passen.
Muziek en muzikaal talent helend werken in tijden van onzekerheid en angsten. Waar mentale kwetsbaarheid in al haar facetten getoond wordt en er mag zijn. Een lans brekend voor hen die niet voor het voetlicht durven te treden. Maar die door liefde, aandacht, respect en tederheid gehoord en gezien worden. Maar waar de prijs van geheimen groot is. Omdat de tijdsgeest er niet klaar voor is.
Ik hoop dat er niet alleen in huiselijke kring humaniteit en respect is maar dat dit ook daarbuiten geaccepteerd wordt.
Een verhaal uniek in zijn verschijningsvorm maar die me ook deed denken aan de verhalen die Rosemarijn Milo schrijft. De plot ontwikkeling gaat niet over gebaande paden maar kent de nodige diepte punten en hindernissen. Net als het leven zelf.
De liefde voor muziek in al haar facetten deed mij denken aan mijn eigen familie. Velen gingen naar het conservatorium en streefden een carrière na in de muziek. Anderen hadden een natuurlijke aanleg. Muziek die in alle facetten van het leven mee reizigde van de wieg naar het graf.
Mijn neef die op 31 jarige leeftijd stierf werd tijdens zijn afscheid in de kerk toegezongen door Krezips Sweet Goodbyes wat zijn levensloop beschreef. Zijn zusje die voor de laatste keer voor haar broer speelde. Mijn oma die op 101 jarige leeftijd stierf. Het familie orkest dat speelde naast haar kist. Het lied Gabriella’s song dat a capella (As it is in Heaven film) in het Fries gezongen werd. Muziek die een leven lang en voorbij de dood mee reist.
Ook de spiritualiteit in dit verhaal kon ik waarderen. Dit debuut van Norma de Jong verdient het om gelezen en gerecenseerd te worden.
Letterdelta hartelijk dank dat ik voor dit boek boekenbuzzer mocht zijn.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
De verschijningsvorm van die mens mogen zijn die jezelf tot in het diepst van je psyche en lijf voelt. Jezelf niet te hoeven verstoppen maar er zijn mag met alle empathie, liefde en bevlogenheid die daarbij hoort.
De schrijfstijl is beeldend en filmisch. De personages zijn gedetailleerd en geloofwaardig uitgewerkt. Het verhaal is meeslepend, intrigerend, beroert al je emoties en resoneert nog lang na als je het verhaal uit hebt. Heden en verleden verweven met elkaar.
Ik raad het lezen van dit verhaal van harte aan.
Ook de website www.normadejong.nl is het bezoeken waard.