De wens

Recensie van:
De wens
Ik vind dat de titel een gevoel van verlangen en hoop doet oproepen en dat het boek deze belofte waar maakt. Het verlangen en de hoop vindt haar oorsprong bij Jesse als zij luidop uitspreekt wat haar wens is. Wat zij nog graag zou willen op het gebied van herinneringen maken met haar dierbaren. Maar dat deze herinneringen ook een onuitwisbare troost bieden aan hen. De hoop van Jesse dat er iemand is die haar wensen visueel en tastbaar kan maken. Doordat ze het zelf niet kan vestigt ze haar hoop op de zorg professionals die haar omringen nu ze ziek is. Die haar ideeën uitleggen zodat ze tot leven gebracht kunnen worden. De titel is goed gekozen.
Auteur :
Heather Morris
De Australische Heather Morris werd wereldberoemd met haar bestsellers De tatoeëerder van Auschwitz en Het meisje dat twee kampen overleefde. Ze heeft het unieke talent om uitzonderlijke levensverhalen op overtuigende wijze om te vormen tot romans. Ze schreef ook het non-fictieboek Ik hoor wat je zegt, over de kracht van luisteren.
Vertaling:
Karin de Haas
Vertaald uit het:
Engels
Originele titel:
The Wish
Oorspronkelijke uitgever:
Zaffire, een imprint van Bonnier Books UK Ireland
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar paperback Harper Collins Holland in ruil voor mijn recensie en deelname aan Harpers Boekenclub 2026.
Uitgeverij:
HarperCollinsHolland
Genre:
Roman
Cover en flaptekst:
Een prachtige combinatie aan kleuren. Een donkerblauwe lucht met sterren onderin overgaand in rood roze.
Een donkerrode ietwat oranje gekleurde luchtballon waar je bij begint te mijmeren over het feit wie er in het bakje zitten.
Het maakt me nieuwsgierig naar dit verhaal.
De flaptekst vind ik informerend maar tegelijkertijd ook mysterieus. Er blijft veel te raden over. Maar dat vormt gelijk ook de aanleiding om dit verhaal te lezen en het gehele plaatje compleet te krijgen.
De foto en auteursinformatie aan de binnenflap achterin vind ik een waardevolle toevoeging.
Quote:
Hoofdstuk 1:
‘Hoi, golven, hoe gaat het vandaag met jullie? Hebben jullie het ook zo zwaar? Ik ook.’
De vraag wordt geschreeuwd en de zee antwoordt door een golf tegen de uitstekende rots op het strand te slaan, waar de vijftienjarige Jesse op zit, bungelend met haar benen boven het water. Het is eind zomer, maar ondanks de hitte draagt ze een t-shirt met lange mouwen en een veel te ruime korte broek, die ze met een riem om haar smalle middel heeft gesnoerd. Een knalroze hoed met een brede slappe rand beschermt haar gezicht en haar hals tegen de zon. Ze is lang en heel slank, met grote bruine ogen in een bleek gezicht. Zachte druppeltjes sproeien tegen haar knieën en ze glimlacht terwijl ze het water weer terug ziet vloeien naar de zee. ‘Jullie weten waarom ik hier vandaag ben, toch? Waarom we moeten praten?’
Mooie teksten:
De wens van bestsellerauteur Heather Morris is een emotionele roman die je hart breekt en ook weer lijmt.
Een laatste ontmoeting brengt twee levens samen.
Het verhaal:
Jesse is 15. Ze houdt van haar vrienden, haar broertje en haar ouders – zelfs als die laatste twee weer eens ruziemaken. Maar boven alles houdt ze van gamen. Dus nu ze zo ziek is, doet ze weinig anders.
Alex is 29. Hij houdt eigenlijk nergens van. Eerlijk gezegd weet hij niet eens zeker hoe dat moet. Zijn agenda is leeg, net als zijn leven soms aanvoelt.
Dan doet Jesse een wens die hen samenbrengt: een video-ervaring die haar leven vastlegt. Iets om achter te laten, voor het geval ze er straks niet meer is. Eén hopeloos optimistische tiener. Eén eenzame twintiger. En misschien een happy end?
Mijn leesbeleving:
Dat dit verhaal vanuit diverse perspectieven verteld wordt vind ik intrigerend en inzicht gevend in gevoel en denkwereld van die persoon. Ik kan het gevoel heel goed voelen en me inleven omdat mijn moeder uitgezaaide dunne darmkanker heeft. Het is ongeneeslijk.

Gek genoeg werkt dit verhaal troostend en nieuwe inzichten gevende hoe het in het hoofd van mijn moeder werkt en raakt het ook mijn eigen onvermogen en verdriet over mijn moeders situatie. Goed dat dit soort verhalen verteld worden.

Voordat mij moeder ziek werd had mijn zusje lymfeklierkanker. Ze is twee keer bij de dood weggehaald. Die periode was naast leven tussen hoop en vrees voor ons als gezin een lange weg om onze gevoelens naar elkaar toe te laten zien.

Mijn zusje is genezen verklaard maar vecht nog dagelijks een strijd om te herstellen. De wijze waarop Jesse om haar ouders en broertje denkt doet me denken aan mijn zusje. Zij sprak niet over haar gevoelens maar bleef sterk voor ons. Totdat ze leerde dat dingen delen ook voor haar helpend werkte. Als gezin zijn we hechter geworden.

Het perspectief in dit verhaal getuigt van een geloofwaardige veerkracht.
Dat deed me aan mijn mama denken. Die blijft bij alle stappen in haar ziekteproces erop hameren dat we alles per dag moeten zien en zij put continu hoop uit nieuwe behandelmethoden (bestraling via infuus bestaat sinds 2017 in Erasmus MC Rotterdam).
Toch geeft het ook een continue emotionele lading omdat je onbewust bang bent, ook tijdens het lezen, wat Jesse en in het echte leven mijn moeder, te wachten staat. En het continue ongeloof en de angst voeren gedurende het lezen en in mijn dagelijks leven hoogtij. De diverse emoties van woedende frustratie, verdriet, beschermen en vasthouden wat er ook gebeurd dat voelde ik allemaal in mijn eigen lijf en reflecteerde met mijn situatie.
Dat komt omdat je gedurende dit verhaal gaat houden van de geloofwaardig uitgewerkte personages. Je wilt hen niet verliezen. In het echte leven geldt dat uiteraard ook voor mijn mama en daarvoor voor mijn zusje. Die gevoelens van onmacht, frustratie, verdriet zijn uitstekend verwoord en overgebracht door Heather Morris. Ze toont de mens achter het personage. Zijn of haar herkomst, hun plek in dit leven met alles wat daarbij komt.
Hoop was best wel een rode draad in het verhaal. Al had ik in het begin niet de hoop dat er iets zou wijzigen in het inktzwarte scenario.
Hoop bij Jesse dat haar wens uitgevoerd ging worden.
Hoop bij Jesse voor het opnieuw mogen beleven van een nieuwe dag met de voor haar geliefde personen erin. En de personen die ze alle geluk wenste temidden van haar eigen misère.
Bij mij kwam er een sprankje hoop te midden van een zwaarbeladen sfeer. Een mogelijke koerswijziging in een vastgepind hard gelag. Ik vind het knap dat Heather Morris dit sprankje hoop toch laat doordringen tot in de finale van dit verhaal. Daardoor las ik geboeid verder.
Ook de verschillende verschijningsvormen van liefde kwamen in dit verhaal ruimschoots aan bod;
De vertederende liefde tussen Jesse en haar broertje
De liefde van Jesse haar ouders voor hun dochter.
De liefde volle vriendschap tussen Jesse en haar vrienden in het ziekenhuis diepgeworteld en sterk.
De ontluikende en aftastende liefde tussen twee jonge mensen die afhankelijk van elkaar op anderen eenzaam en wereldvreemd overkomen. Samen geen overeenkomsten lijken te hebben maar toch in elkaar dat unieke naar voren brengen zodat ze in elkaars nabijheid sterker stralen.
De professionele liefde van professionals voor hun cliënten en patiënten.
De nooit aflatende trouwe liefde tussen Alex en zijn hond die ik ook herken tussen mij en mijn hond.
De interactie tussen de van leven bruisende Jesse enerzijds en de stoïcijnse op zijn, zonder ogenschijnlijke bezieling, werk geconcentreerde Alex is mooi om te volgen. Hoe dat gaandeweg evolueert is fascinerend.
Ik las nog niet eerder een boek van Heather Morris maar ik zou graag haar andere boeken en de boeken die ze nog gaat schrijven graag lezen en recenseren.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een verhaal met een zwaar onderwerp. Weliswaar met hartverscheurende momenten en voor mij reflecterend. Maar ook met gedetailleerd en geloofwaardig uitgewerkte personages. Metaforisch mooie zinnen.
Een wisselend perspectief vanuit persoonlijke beleving en professionele. Een verhaal waar troost, hoop, liefde en vriendschap een goed verankerde plek krijgen.
De ontwikkeling van de personages is duidelijk. De plot ontwikkeling vind ik geweldig en gepaard gaande met onverwachte twists.
De leesclubvragen vond ik uniek en verdiepend.