Het laatste schot

Recensie van:
Het laatste schot
Det sista skottet
Maŋimuš skohter
Auteur :
Mirjam Everhard
Mirjam Everhard is auteur van de Inspecteur Holländska serie. Zij is woonachtig in de Zaanstreek. Thrillers schrijven is haar passie.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar E-book ontvangen van Godijn Publishing en de auteur zelf in ruil voor mijn recensie.
Uitgeverij:
Godijn Publishing
Genre:
Thriller/novelle
Cover en flaptekst:
Een man in een militair tenue. Veldkamp op de borst geborduurd. Op de achterrond zie ik een zwembad. Ik word nieuwsgierig naar dit verhaal.
Quote:
Proloog
Ik loop mijn rondje langs het recreatiebad en blijf af en toe staan voor een praatje. Het is vijf uur, het spektakel loopt op zijn eind. De meeste mensen en honden maken aanstalten om naar huis te gaan. Zij het met tegenzin. Opeens voel ik een lik aan mijn hand. Naast mij staat een aangelijnde Hollandse herder.
‘Zit.’ Keurig gaat hij zitten.
‘Hé, ik ken jou, jij bent degene met de hond die bang is voor onweer.’
‘Klopt.’ Meer zegt ze niet.
Ik krijg het steenkoud als ik haar nog eens goed aankijk. Nu snap ik die bepaalde blik in haar ogen. Even verderop staat de man waar ik in Amsterdam tegenop botste. Hij liep daar met de hond die nu geduldig naast mij zit. Hoe is dit in godsnaam mogelijk?
Het verhaal:
Als sergeant Veldkamp samen met zijn maat op een geheime missie is, gebeurt er iets vreselijks. Terug in Nederland wordt hij behandeld voor PTSS. Hij neemt ontslag bij het korps Mariniers en lijkt alleen nog goed te kunnen functioneren als Crime Scene Cleaner. Bij zwembad het Zwet in Wormer gaat hij aan de slag als toezichthouder. Er gebeuren daar dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Deze novelle is een van de inzendingen voor het Boekenweekgeschenk 2025.
Mijn leesbeleving:
Ik was al begonnen in Twijfel het derde boek in de inspecteur Holländska reeks maar toen snapte ik de samenhang tussen bepaalde gebeurtenissen niet. Ik pleegde overleg met Mirjam en zij zorgde ervoor dat ik dit verhaal eerst kon lezen.
Dit verhaal is volledig in de ik vorm geschreven. Je leert sergeant Veldkamp dus uitermate goed kennen. Voor mij voelde het alsof ik gedurende het hele verhaal tegenover hem zat en hem in de ogen keek. Dit effect van verhaal beleving is mede te danken aan de beeldende en filmische schrijfstijl die Mirjam Everhard uitermate goed beheerst. Daarnaast ben Ik een beelddenker compleet met geluiden, kleuren en geuren erbij. Zeer intens dus.
Zelf heb ik ook PTSS. Maar onder heel andere omstandigheden opgelopen als sergeant Veldkamp. Maar daardoor niet minder heftig. Ik herkende veel, voelde veel en ik ben blij dat Mirjam hierover schrijft. Voor meer her- en erkenning en uiteraard hulp.
Ik heb nu nog meer respect voor mensen die ons land dienen en onvoorwaardelijk verdedigen op buitenlandse missies.
Zelf heb ik een hond en ik merk dat zij mij met haar aanwezigheid en doordat ze me haarfijn leest mijn zenuwstelsel en psyche tot rust brengt. Ook durf ik door haar weer naar buiten. Zij beschermt me en is een lieve, speelse en knuffelige hond.
Of dat sergeant Veldkamp zou hebben geholpen dat weet ik niet. De sfeer in dit verhaal ademt veel grimmigheid, duisternis, angst, kilte, woede, verdriet, haat en een macabere wijze van handelen.
Met een manipulerend, op macht en winst beluste agressor die nergens voor terugdeinst door de meest kwetsbaren te dwingen en te onderdrukken met geen mogelijkheid te ontsnappen is dit een verhaal dat je dieper dan diep vastgrijpt.
Natuurlijk kun je terugvechten maar als je psychisch kwetsbaar bent dan is dat ongelooflijk zwaar. Ook al ben ik het er niet mee eens hoe diegene zich in het nauw laat drijven.
Bij mij vochten diverse emoties om voorrang. Ongeloof, ontgoocheling, medelijden, woede en angst. De adrenaline zat me hoog omdat het continu spannend en meeslepend was. En ondanks de meedogenloosheid toch de menselijke kern zeer diep raakte.
Ook hoe het werkt in iemands psyche waarom iemand er zo op reageert en anderen weer anders. Is dat karakter gedreven of heeft dat met opvoeding te maken of zit dat besloten in je dna? Waarom is de ene in staat na een traumatisch event opnieuw de strijd in te gaan en een ander niet? Dat intrigeert mij mateloos. Mirjam is op dit gebied virtuoos om dat volledig uit te kristalliseren.
Ook is er plek voor vertedering omdat uit er uit liefde een nieuw leven is ontstaan. Maar ook tegelijkertijd de tragiek: hij is levenslang een kind van de rekening doordat hij enkel moederliefde zal kennen.
Passie en lust vinden ook hun uitweg te midden van de meedogenloosheid. En ook al kun je alles crimineel goed cleanen poets die vrouw met die hond nooit uit….
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een korte maar diepgaande, krachtige, gruwelijk goed geschreven novelle. Over hoe trauma bij iemand werkt als een sneeuwbaleffect. Gevoelloos en dogmatisch handelen en zo een fatalistische golf teweegbrengen. Het gemene is dat de werkelijke agressor buiten beeld blijft. Ik kon me goed verplaatsen in sergeant Veldkamp doordat ook ik PTSS heb maar zijn coopings mechanisme keur ik allerminst goed.