Lezersrecensie
Een stormachtige avontuur
Recensie van:
Sam & de monsterbende
Een stormachtige avontuur
Deel 2
Deel 1:
Sam & de Monsterbende
De regenboogfabriek
Auteur :
Susan Wallenberg (1975):
werd in 2004 moeder van Samantha. Bij het verhalen voorlezen bleek dat Samantha het nog leuker vond om samen verhalen te bedenken. Dus nam Susan de pen ter hand. Veel van de verhalen ontstaan vanuit gebeurtenissen in hun eigen leven. Zo ook de kinderboekenreeks Sam & de monsterbende, dat is ontstaan doordat Samantha bang was voor monsters onder haar bed en in haar kast. Zeggen dat monsters niet bestaan was geen optie, voor Samantha waren ze tenslotte echt. Zo vroeg Susan haar dochter meer over deze monsters te vertellen en is Sam & de monsterbende ontstaan. www.susanwallenberg.nl
Illustraties:
Madelon Koelinga
is in 2013 afgestudeerd aan de Willem de Koning Academie in Rotterdam en heeft sindsdien meerdere kinderboeken geïllustreerd.
www.madelonkoelinga.nl
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar hardcover ontvangen van uitgeverij Neckar in ruil voor mijn recensie.
Uitgeverij:
Neckar
Genre:
Jeugd
Cover en flaptekst:
De cover is schitterend qua gedetailleerdheid van de geïllustreerde personages en het rijke palet aan kleuren. Als ik in mijn vingers zou knippen zouden ze tot leven komen. Ook kan ik me levendig indenken hoe het zou voelen om naast ze te staan.
De flaptekst is ongemerkt een vervolg op deel een en is hoopgevend en informerend. Hoopgevend omdat er geen angst meer bestaat voor monsters. En dat is mooi want dan kunnen wij lezers weer mee op avontuur.
Mooi dat de illustratie op de achterkant doorloopt. Weliswaar met andere figuurtjes maar als je het boek uit hebt snap je het.
Quote:
Gejoel en geschaterlach weerklinken tussen de gekleurde bergen, gevolgd door een luid, vrolijk gebrul. Het jongetje laat zich achterovervallen in het hoge gras en zijn vriend doet hetzelfde. Zijn eigen reuzenachtige blauwe vriend, waarvan hij het nog steeds niet kan geloven dat die echt tot leven is gekomen. Hij legt zijn handen onder zijn hoofd en kijkt naar de wollige wezens die hoog door de lucht zweven. Ja, hij ziet ze! Ze zwaaien naar hem. Ze zijn blij om hem te zien. Zij wel. En ook de andere monsters hier. Van hen mag hij wel luid joelen. En mag hij eten wat hij wil en hoeft hij zijn kamer niet op te ruimen. En zij hebben wel altijd tijd om naar zijn verhalen te luisteren en iets leuks met hem te doen. In de verte hoort hij Mort roepen: ‘Kom je mee? Het is bijna weer tijd om terug te gaan naar de mensenwereld.’ Mort, het monster dat hem steeds meeneemt naar deze magische wereld. Het jongetje komt omhoog uit het gras en kijkt naar zijn gekleurde monstervriend. Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. Hij kan niet wachten om Mort te vertellen dat hij een heel ander plan heeft. Een plan met stormachtige gevolgen.
Mooie tekst:
De gehele tekst in dit boek is mooi. Maar deze zin vind ik prachtig;
Voor alle kinderen
(die dapper zijn geworden)
Het verhaal:
Inmiddels ben je niet meer bang,
voor de rare schaduwen op het behang.
Je weet waar die vreemde geluiden vandaan komen
en je bent niet meer bang voor enge dromen.
Want ja, er bestaan monsters
verscholen in je kast en onder je bed,
maar met deze monsters heb je juist de grootste pret.
Samen beleven jullie fantastische avonturen,
die nooit te lang kunnen duren.
Maar … blijf je té lang in Monsterland dan heb je pech,
je kunt daar dan namelijk niet meer weg …
Mijn leesbeleving:
Als je het boek opendoet wordt je gelijk blij van de mooie kleuren van de titel en de illustratie van Sam en haar hondje Pleister eronder.
Het gedeelte dat ik als quote gebruikte liet me al helemaal binnenkomen in een parallelle wereld, een waar de magie nog volop leeft. Alhoewel de monsters in dit boek niet eng zijn maar lief heeft iedereen wel een spreekwoordelijk “monster” in zijn of haar leven of meerdere. De mijne zijn mijn mentale problematiek waaronder PTSS en mijn NAH. Maar ook in mijn gezin van herkomst; een zusje die lymfklierkanker ternauwernood overleefde. En onze moeder die niet meer beter wordt. Zij heeft uitgezaaide kanker door dunne darmkanker.
Zij volgt nu een palliatief en revolutionair bestralingstraject in het Erasmus MC in Rotterdam. Hier zijn de “monsters” de knagende onzekerheid over de toekomst. Voor mijzelf ga ik me ooit volledig mentaal stabiel voelen? Of ben ik daar te zwak voor? Dat is dan het monster van onzekerheid dat spreekt. Die je meetrekt naar het peilloze zwarte. Is er ooit hulp voor mijn NAH nu de laatste gespecialiseerde hulp op dat gebied het laat afweten? En in het geval van mijn moeder ook die monsterachtige onzekerheid die me angst aanjaagt en verlamd. Waardoor vaak lezen en recenseren niet lukt. Omdat ik dan de momenten met mijn moeder zo intens mogelijk wil koesteren. Mijn moeder zelf houdt de monsters op afstand door positief te blijven en het per dag te bekijken.
Monsters kunnen dus ook creaties zijn van je geest. Visualisaties van je gevoelens. Hoe ik ze op afstand houdt? Ik probeer veel te praten en eerlijk te zijn. Ook tegen auteurs en uitgeverijen dat het momenteel niet altijd lukt om in sneltreintempo te lezen en te recenseren. Gelukkig krijgt ik veel begrip door mijn openhartigheid. Ik probeer te wandelen met de hond, te genieten van een kop koffie of pure chocolade. Maar ik wil niet altijd weglopen van de monsters in mijn leven. Ik wil ze ook durven omarmen.
Eigenlijk precies zo het in dit prachtige verhaal met een duidelijke moraal ook gaat. Door samen te werken, je eigen kwaliteiten positief in te zetten. Proberen niet door te gaan met mokken maar je gedachten uit te spreken zodat je ontstane problemen en gevaar te lijf kunt gaan.
In Daan herkende ik mijn dochter van 9. Zij heeft selectief mutisme, een extreme vorm van verlegenheid. Het gaat nu steeds beter maar vandaag heeft ze een AVI spreektoets. Lezen op tempo zodat gezien kan worden welk niveau ze heeft. En dat vindt ze moeilijk. Want dat is luidop moeten spreken en presteren. Een op een met meester. Aan haar boze gedrag merk ik dat er wat is maar zij kan er geen woorden aan geven. Pas als ze ’s avonds gaat slapen komt het eruit. Ik heb haar getroost en gezegd dat doordat ze zoveel leest en mem (ik) helpt met de recensies al uitstekend kan lezen. En dat de toets maar een momentopname is. Dat ik trots ben op haar als persoon en wat ze allemaal wel kan.
Maar net als in dit verhaal als mijn dochter het uitspreekt dan komt de rust en verbleekt haar boosheid waar ik het monster in dit boek heel erg in herkende. En dan word ik overladen met kusjes en knuffels en gaat ze gerustgesteld slapen. Mooi hoe Daan dit aanpakt en erin slaagt.
De plot is liefdevol en emotioneel. Die toont dat naastenliefde nooit dooft. Dat iemand ook als hij of zij denkt niet gehoord of gezien te worden toch gewaardeerd en gezien wordt maar dat soms door levensgebeurtenissen dat kan veranderen.
Wat was het ook mooi om te zien dat de personages een groei doorgemaakt hadden en zich nog meer verweefden met mijn wereld. Hun groei toont zich in de durf die ze tentoonspreiden. De durf om oplossingen te zoeken. Om een stap opzij te doen en je meest geliefde bezit uit te lenen voor de goede zaak.
Door de beeldende schrijfstijl bevond ik me in dit stormachtige verhaal. Alsof ik de wereld van heg verhaal door de ogen van de personages meemaakte. Genieten op topniveau.
Bedankt uitgeverij Neckar en Susan Wallenburg en Madelon Koelinga dat ik dit boek mocht lezen en recenseren.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een krachtig en goed onderbouwd verhaal met een duidelijke boodschap. De illustraties geven de tekst nog meer cachet.
De personages zijn gedetailleerd uitgewerkt en ik merkte dat ze een duidelijke ontwikkeling doorgemaakt hadden ten opzichte van deel 1 De regenboogfabriek.
Ook mijn negenjarige dochter genoot van de prachtige kleurrijke illustraties en het verhaal was herkenning voor haar voor wat betreft haar eigen denk en gevoelswereld. Ook kun je in de kleuren van de monsters je eigen invulling van je eigen gevoelens maken. Dat is heel persoonlijk welke kleur jezelf aan je gevoelens geeft. Regenboogkleuren symboliseren voor mij hernieuwd geluk. Mijn jongste dochter is een Regenboog kind. Een jaar voor haar geboorte verloren we haar broer en mijn oudste dochter haar broertje. En ook de zoektocht naar de pot met goud oftewel (her) nieuwd geluk. Zwart symboliseert mijn angst, depressie, psychose, rouw maar ook de beperkingen en onzekerheden van mijn NAH.
Rood de kleur van liefde en bloed. Bloed dat vloeit maar ook een levensader is. Blauw staat symbool voor de lucht en voor water. Dat ik kan ademen en kan drinken en niet uitdroog. Om maar een paar persoonlijke voorbeelden te noemen.
We kijken uit naar meer avonturen met Sam & de monsterbende. Want deze monsters zijn lief, slim, empatisch, krachtig en dapper.
Maar ook geven zij ons positiviteit, hoop, liefde en troost op momenten dat het allemaal niet meezit.
Nu verder met lezen in de trilogie van Era Richmen: De Saraceense samenzwering
De paarse engel en
Het Victoriaans genootschap
De boeken die ik won via FB Auteurs & Lezersgebabbel want ook voor volwassenen brengt uitgeverij Neckar indrukwekkend goede boeken uit.
Sam & de monsterbende
Een stormachtige avontuur
Deel 2
Deel 1:
Sam & de Monsterbende
De regenboogfabriek
Auteur :
Susan Wallenberg (1975):
werd in 2004 moeder van Samantha. Bij het verhalen voorlezen bleek dat Samantha het nog leuker vond om samen verhalen te bedenken. Dus nam Susan de pen ter hand. Veel van de verhalen ontstaan vanuit gebeurtenissen in hun eigen leven. Zo ook de kinderboekenreeks Sam & de monsterbende, dat is ontstaan doordat Samantha bang was voor monsters onder haar bed en in haar kast. Zeggen dat monsters niet bestaan was geen optie, voor Samantha waren ze tenslotte echt. Zo vroeg Susan haar dochter meer over deze monsters te vertellen en is Sam & de monsterbende ontstaan. www.susanwallenberg.nl
Illustraties:
Madelon Koelinga
is in 2013 afgestudeerd aan de Willem de Koning Academie in Rotterdam en heeft sindsdien meerdere kinderboeken geïllustreerd.
www.madelonkoelinga.nl
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar hardcover ontvangen van uitgeverij Neckar in ruil voor mijn recensie.
Uitgeverij:
Neckar
Genre:
Jeugd
Cover en flaptekst:
De cover is schitterend qua gedetailleerdheid van de geïllustreerde personages en het rijke palet aan kleuren. Als ik in mijn vingers zou knippen zouden ze tot leven komen. Ook kan ik me levendig indenken hoe het zou voelen om naast ze te staan.
De flaptekst is ongemerkt een vervolg op deel een en is hoopgevend en informerend. Hoopgevend omdat er geen angst meer bestaat voor monsters. En dat is mooi want dan kunnen wij lezers weer mee op avontuur.
Mooi dat de illustratie op de achterkant doorloopt. Weliswaar met andere figuurtjes maar als je het boek uit hebt snap je het.
Quote:
Gejoel en geschaterlach weerklinken tussen de gekleurde bergen, gevolgd door een luid, vrolijk gebrul. Het jongetje laat zich achterovervallen in het hoge gras en zijn vriend doet hetzelfde. Zijn eigen reuzenachtige blauwe vriend, waarvan hij het nog steeds niet kan geloven dat die echt tot leven is gekomen. Hij legt zijn handen onder zijn hoofd en kijkt naar de wollige wezens die hoog door de lucht zweven. Ja, hij ziet ze! Ze zwaaien naar hem. Ze zijn blij om hem te zien. Zij wel. En ook de andere monsters hier. Van hen mag hij wel luid joelen. En mag hij eten wat hij wil en hoeft hij zijn kamer niet op te ruimen. En zij hebben wel altijd tijd om naar zijn verhalen te luisteren en iets leuks met hem te doen. In de verte hoort hij Mort roepen: ‘Kom je mee? Het is bijna weer tijd om terug te gaan naar de mensenwereld.’ Mort, het monster dat hem steeds meeneemt naar deze magische wereld. Het jongetje komt omhoog uit het gras en kijkt naar zijn gekleurde monstervriend. Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. Hij kan niet wachten om Mort te vertellen dat hij een heel ander plan heeft. Een plan met stormachtige gevolgen.
Mooie tekst:
De gehele tekst in dit boek is mooi. Maar deze zin vind ik prachtig;
Voor alle kinderen
(die dapper zijn geworden)
Het verhaal:
Inmiddels ben je niet meer bang,
voor de rare schaduwen op het behang.
Je weet waar die vreemde geluiden vandaan komen
en je bent niet meer bang voor enge dromen.
Want ja, er bestaan monsters
verscholen in je kast en onder je bed,
maar met deze monsters heb je juist de grootste pret.
Samen beleven jullie fantastische avonturen,
die nooit te lang kunnen duren.
Maar … blijf je té lang in Monsterland dan heb je pech,
je kunt daar dan namelijk niet meer weg …
Mijn leesbeleving:
Als je het boek opendoet wordt je gelijk blij van de mooie kleuren van de titel en de illustratie van Sam en haar hondje Pleister eronder.
Het gedeelte dat ik als quote gebruikte liet me al helemaal binnenkomen in een parallelle wereld, een waar de magie nog volop leeft. Alhoewel de monsters in dit boek niet eng zijn maar lief heeft iedereen wel een spreekwoordelijk “monster” in zijn of haar leven of meerdere. De mijne zijn mijn mentale problematiek waaronder PTSS en mijn NAH. Maar ook in mijn gezin van herkomst; een zusje die lymfklierkanker ternauwernood overleefde. En onze moeder die niet meer beter wordt. Zij heeft uitgezaaide kanker door dunne darmkanker.
Zij volgt nu een palliatief en revolutionair bestralingstraject in het Erasmus MC in Rotterdam. Hier zijn de “monsters” de knagende onzekerheid over de toekomst. Voor mijzelf ga ik me ooit volledig mentaal stabiel voelen? Of ben ik daar te zwak voor? Dat is dan het monster van onzekerheid dat spreekt. Die je meetrekt naar het peilloze zwarte. Is er ooit hulp voor mijn NAH nu de laatste gespecialiseerde hulp op dat gebied het laat afweten? En in het geval van mijn moeder ook die monsterachtige onzekerheid die me angst aanjaagt en verlamd. Waardoor vaak lezen en recenseren niet lukt. Omdat ik dan de momenten met mijn moeder zo intens mogelijk wil koesteren. Mijn moeder zelf houdt de monsters op afstand door positief te blijven en het per dag te bekijken.
Monsters kunnen dus ook creaties zijn van je geest. Visualisaties van je gevoelens. Hoe ik ze op afstand houdt? Ik probeer veel te praten en eerlijk te zijn. Ook tegen auteurs en uitgeverijen dat het momenteel niet altijd lukt om in sneltreintempo te lezen en te recenseren. Gelukkig krijgt ik veel begrip door mijn openhartigheid. Ik probeer te wandelen met de hond, te genieten van een kop koffie of pure chocolade. Maar ik wil niet altijd weglopen van de monsters in mijn leven. Ik wil ze ook durven omarmen.
Eigenlijk precies zo het in dit prachtige verhaal met een duidelijke moraal ook gaat. Door samen te werken, je eigen kwaliteiten positief in te zetten. Proberen niet door te gaan met mokken maar je gedachten uit te spreken zodat je ontstane problemen en gevaar te lijf kunt gaan.
In Daan herkende ik mijn dochter van 9. Zij heeft selectief mutisme, een extreme vorm van verlegenheid. Het gaat nu steeds beter maar vandaag heeft ze een AVI spreektoets. Lezen op tempo zodat gezien kan worden welk niveau ze heeft. En dat vindt ze moeilijk. Want dat is luidop moeten spreken en presteren. Een op een met meester. Aan haar boze gedrag merk ik dat er wat is maar zij kan er geen woorden aan geven. Pas als ze ’s avonds gaat slapen komt het eruit. Ik heb haar getroost en gezegd dat doordat ze zoveel leest en mem (ik) helpt met de recensies al uitstekend kan lezen. En dat de toets maar een momentopname is. Dat ik trots ben op haar als persoon en wat ze allemaal wel kan.
Maar net als in dit verhaal als mijn dochter het uitspreekt dan komt de rust en verbleekt haar boosheid waar ik het monster in dit boek heel erg in herkende. En dan word ik overladen met kusjes en knuffels en gaat ze gerustgesteld slapen. Mooi hoe Daan dit aanpakt en erin slaagt.
De plot is liefdevol en emotioneel. Die toont dat naastenliefde nooit dooft. Dat iemand ook als hij of zij denkt niet gehoord of gezien te worden toch gewaardeerd en gezien wordt maar dat soms door levensgebeurtenissen dat kan veranderen.
Wat was het ook mooi om te zien dat de personages een groei doorgemaakt hadden en zich nog meer verweefden met mijn wereld. Hun groei toont zich in de durf die ze tentoonspreiden. De durf om oplossingen te zoeken. Om een stap opzij te doen en je meest geliefde bezit uit te lenen voor de goede zaak.
Door de beeldende schrijfstijl bevond ik me in dit stormachtige verhaal. Alsof ik de wereld van heg verhaal door de ogen van de personages meemaakte. Genieten op topniveau.
Bedankt uitgeverij Neckar en Susan Wallenburg en Madelon Koelinga dat ik dit boek mocht lezen en recenseren.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een krachtig en goed onderbouwd verhaal met een duidelijke boodschap. De illustraties geven de tekst nog meer cachet.
De personages zijn gedetailleerd uitgewerkt en ik merkte dat ze een duidelijke ontwikkeling doorgemaakt hadden ten opzichte van deel 1 De regenboogfabriek.
Ook mijn negenjarige dochter genoot van de prachtige kleurrijke illustraties en het verhaal was herkenning voor haar voor wat betreft haar eigen denk en gevoelswereld. Ook kun je in de kleuren van de monsters je eigen invulling van je eigen gevoelens maken. Dat is heel persoonlijk welke kleur jezelf aan je gevoelens geeft. Regenboogkleuren symboliseren voor mij hernieuwd geluk. Mijn jongste dochter is een Regenboog kind. Een jaar voor haar geboorte verloren we haar broer en mijn oudste dochter haar broertje. En ook de zoektocht naar de pot met goud oftewel (her) nieuwd geluk. Zwart symboliseert mijn angst, depressie, psychose, rouw maar ook de beperkingen en onzekerheden van mijn NAH.
Rood de kleur van liefde en bloed. Bloed dat vloeit maar ook een levensader is. Blauw staat symbool voor de lucht en voor water. Dat ik kan ademen en kan drinken en niet uitdroog. Om maar een paar persoonlijke voorbeelden te noemen.
We kijken uit naar meer avonturen met Sam & de monsterbende. Want deze monsters zijn lief, slim, empatisch, krachtig en dapper.
Maar ook geven zij ons positiviteit, hoop, liefde en troost op momenten dat het allemaal niet meezit.
Nu verder met lezen in de trilogie van Era Richmen: De Saraceense samenzwering
De paarse engel en
Het Victoriaans genootschap
De boeken die ik won via FB Auteurs & Lezersgebabbel want ook voor volwassenen brengt uitgeverij Neckar indrukwekkend goede boeken uit.
1
Reageer op deze recensie
