De leugenaar

Recensie van:
De Leugenaar
Auteur :
Martine Kamphuis
Martine Kamphuis (1963) werkt als psychiater/ psychotherapeut en verwerkt haar vakkennis in haar boeken. Ze schrijft zowel kinder- en jeugdboeken als spannende thrillers voor volwassenen.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar e-book ontvangen van uitgeverij De Crime Compagnie in ruil voor mijn recensie en deelname aan de blogtour.
Tevens proefgeluisterd voor De Crime Compagnie geïnitieerd door Sarina Boontjes
Via: Podimo
Voorlezer:
Irma Hartog
Mijn luisterervaring:
Irma heeft een prettige stem in naar te luisteren.
Ze articuleert prima en weet met de toon van haar stem spanning, angst, haat, verdriet of een goed gevoel van de personages over te brengen op de luisteraar.
Je waant je in het verhaal. Irma tilt het met haar stem naar nog grotere hoogten. Hulde.
Uitgeverij:
De Crime Compagnie
Genre:
Thriller
Cover en flaptekst:
Een cover met een persoon die een trap afdaalt naar wat het lijkt een onder de grond zijnde ruimte. Wie is zij? Nieuwsgierig makende cover met mooie bij elkaar passende kleurtinten.
De flaptekst is hartverscheurend heftig maar nodigt ook uit het verhaal erachter te leren kennen.
Quote:
Zie hiervoor de foto’s bij mijn post op de socials betreft de proloog van dit verhaal.
Mooie tekst:
Sommige leugens hebben dodelijke gevolgen
Vrijheid is wat jij doet met wat jou wordt aangedaan
Jean Paul Sartre
Het verhaal:
Wanneer Sylvia ontdekt dat haar man vreemdgaat, klopt ze aan bij psychologe Wynona Post, die haar jaren geleden behandeld heeft. WP werkt inmiddels in een tbs-kliniek en daar hoort Sylvia natuurlijk niet thuis. Toch bedenkt ze een manier om haar te helpen.
Als Sylvia en WP samen de draad van de therapie oppakken, gebeurt er iets vreselijks: Sylvia’s dochtertje verdwijnt spoorloos en haar man liegt over zijn alibi. Verbergt hij meer dan alleen een buitenechtelijke affaire? WP gaat op zoek naar de waarheid, maar wordt geconfronteerd met haar eigen verleden… en met de dood.
Mijn leesbeleving:
Dit verhaal maakte diepe indruk op mij. Het was gelijk spot on en het licht ging niet meer uit totdat ik de laatste letter had gelezen. Doordat de belevingswereld van WP en Sylvia in de ik vorm geschreven waren kwam dit keihard binnen. Het kroop onderhuids en zelf kroop ik in de hoofden van WP en Sylvia. Daar mocht ik niet meer weggaan totdat ik hun verhalen met al mijn zintuigen had beleefd.
Zelf heb ik sinds mijn vroege puberteit mentale problemen. Of dat te maken heeft met mijn vroeggeboorte of NAH, dat je dan extra kwetsbaar bent, dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat het leven me iedere dag overweldigd en dat ik uit zelfbehoud het liefste verdwijn in een paralelle wereld.
Mijn mentale problematiek werd erger naarmate ik opgroeide. Mijn ouders waren emotioneel afwezig door hun eigen traumatische jeugd. Toch deden ze ongelooflijk hun best en dat waardeer ik.
Ook het geluk vinden bij mijn vriend en vandaag de dag man lieten diepe sporen na. Weliswaar van liefde doordrenkt maar ik vroeg me continu af ben ik het waard doe ik het wel goed? Na de geboorte van mijn oudste dochter bleek ik in de zwangerschap manisch depressief te zijn geweest. Soortgelijke episoden had ik ook in mijn jeugd, in de verkeringstijd met mijn man en toen we trouwden. Na de zwangerschap belandde ik in een diepe depressie. Maar ik hield van mijn dochter. Door haar en de borstvoeding leerde ik wat knuffelen was en huid op huid contact. Nooit wilde ik jaar wat aandoen. Ik kreeg hulp van de GGZ en werd met diverse diagnoses om de oren gegooid en getrakteerd op een cocktail aan medicatie en therapie. Ik kon me dus haarfijn inleven in de belevingswereld van Sylvia. Haar gevoelens en gedachten. Alleen die van geweld herkende ik niet.
Mijn man was en is de rots in mijn onstuimige branding. In hem zag ik zeker Bas terug. Maar zonder Bas af te vallen vind ik dat mijn man door zijn helikopterview nog beter weet wat er in mij omgaat. En anticipeert hij daar tijdig op. We besloten niet nog meer kinderen te krijgen. Toch raakte ik na 8 jaar onverwacht zwanger. Deze zoon overleed tien jaar geleden waardoor ik PTSS opliep. Een jaar later schonk ik het leven aan een dochter. Kerngezond en vandaag de dag 9 jaar. Ook met haar en haar broer had ik een zware postnatale depressie en ook psychoses. Toch trok ook hier het geven van borstvoeding en de nabijheid en liefde van mijn man en oudste dochter mij erdoor heen. Ook al blijft het zwaar.
De imaginaire rescripting behandelingen herkende ik. Ik heb een sessie gehad en toen hoorde ik dat mijn psychiater ander werk had. Een psychiater die ik al zeventien jaar kende. Maar de behandeling die zij mij gaf was indrukwekkend en intensief maar ik merkte dat ik het een ongelooflijk fijne manier van behandelen vond. Wel voel ik me een speelbal van de hulpverlening. Nu bij een zorgverlener die mijn NAH begeleidt maar zegt dat ik alles wel kan en dat ik mezelf mentaal in de weg zit. Ik weet het dus even niet meer. Online goeroes vind ik onbetrouwbaar. Wat dat aangaat was ik dankbaar voor Sylvia dat zij opnieuw in therapie kon bij WP.
Dat als je ze onbedoeld een vinger geeft dan pakken ze je hele hand dat herkende ik ook. Ondanks alle hartverscheurende, rauwe, vreselijke en mensonterende gebeurtenissen in dit boek bleef ik doorlezen. Ik wilde weten wat datgene was wat diegene dreef. Was het bewust of was het meeliften op de sterke golven van het gevoel? Kon iemand zoekt goed voor hulpbehoevend schaap spelen zo der dat iemand onder die schaapskleren de wolf ontdekte?
Dit verhaal legt op ingenieuze wijze de menselijke belevingswereld met verleden heden en toekomst bloot. Tot op het bot gefileerd en uitgekristalliseerd door Martine Kamphuis. Geen mooi verhaal maar mooi dat zoiets in een verhaal naar voren gebracht wordt. De wereld van hulpverleners die met hun hart en ziel mensen met mentale traumatische problematiek willen begeleiden om zo hun levens eigenwaarde terug te vinden. Maar dit verhaal laat ook zien dat er mensen zijn die niet geholpen kunnen of willen worden. Zij die de koning of koningin van manipulatie willen zijn. De cast aan personages vind ik prima en geloofwaardig uitgewerkt. De interactie tussen hen is levendig en doorloopt in razend tempo diverse stadia. De schrijfstijl is beeldend en in mijn geval intens en reflecterend.
De spanning is er continu op topniveau. Een kat en muisspel die zijn gelijke moeilijk vindt. Psychologische mindf*ck die je continu op het verkeerde been wil zetten. Ik ben ongelooflijk blij dat ik deze talentvolle auteur heb mogen leren kennen middels deze blogtour. Ik ben zeker van plan alle boeken uit de WP serie te lezen en te recenseren om haar nog beter te leren kennen. Ik vond het nu al moeilijk om haar achter te laten toen het boek uit was.
De plot is adembenemend en siddert en suddert gewoon rustig verder. Hopelijk naar een nieuw deel.
Ik lees en recenseer graag meer boeken van auteur Martine Kamphuis. Wat een ongelooflijk getalenteerde auteur. Haar eigen kennis en ervaring sijpelt geloofwaardig door in het verhaal.
Hartelijk dank De Crime Compagnie en Sarina Boontjes dat ik deel mocht nemen aan deze blogtour.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een diepgaand, psychologisch, hartverscheurend, heftig, rauw en meedogenloos verhaal. Door de gehanteerde ik vorm nog intenser. De personages leer je uitgebreid kennen om hum verleden, heden en toekomst. De definitie van de leugenaar wordt op ultieme wijze uitgediept en laat de lezer meedenken en puzzelen wie dit nu eigenlijk is in dit verhaal; de dader, het slachtoffer, de hulpverlening, het gezag. Leugens om bestwil, uit zelfbehoud, om de mensheid te behoeden voor een ramp die niet te overzien is, leugens om iemand voor eigen gewin te onderwerpen aan jouw wil, te beschadigen en om dingen te doen die het daglicht niet kunnen verdragen. IJzingwekkend, reflecterend, spiegelend maar gruwelijk goed geschreven.
Martine Kamphuis en WP zijn nog niet van mij af.
Een diepe buiging voor Martine Kamphuis die mijn hart veroverd heeft met haar schrijftalent.