Kerst-inn

Recensie van:
Kerst-inn
Auteur :
Janice Bakker
Janice Bakker-van As (32) woont samen met haar man en zoontje Loek in Brabant. Zolang ze zich kan herinneren is ze gek op boeken en alles wat daarmee te maken heeft. Het was dan ook niet zo’n verrassende keus dat ze na het behalen van haar diploma Nederlands ging studeren. Inmiddels geeft ze met veel plezier les op haar oude middelbare school.
In haar vrije tijd is ze een echte boekenwurm, een onverbeterlijke taalverbeteraar en gaat ze het liefst elke vakantie (en ja, dat zijn er nogal wat) ergens anders heen.
In de zomervakantie van 2020 besloot ze tijdens een wandeling in Zuid-Frankrijk haar langgekoesterde wens – het schrijven van een boek – eindelijk serieus op te pakken. Het resultaat mocht er zijn: ze belandde op de shortlist van diverse schrijfwedstrijden, deed in 2022 mee aan de zomerschrijfwedstrijd van De Verhalenfabrieken en debuteerde in februari 2023 met Hartje Centrum. Sindsdien volgden nog veel meer novelles en boeken. Haar schrijfstijl wordt gekenmerkt door luchtigheid, romantiek en herkenbare, charmante personages.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar E-book ontvangen van De verhalenfabriek in ruil voor mijn recensie.
Uitgeverij:
De verhalenfabriek
Genre:
Feelgood
Cover en flaptekst:
Een pittoresk plaatje: een donkerblauwe licht met lichtjes. Sneeuw en huisjes. In de sneeuw een innig verstrengeld stelletje. De titel doet me huiveren: Kerst-inn. Ik houd niet van kerst….
De flaptekst is informerend en nieuwsgierig makend.
Quote:
Hoofdstuk 1
Terwijl de ochtendzon zijn best doet om door het grauwe wolkendek te breken, leest Charlie de brief die zojuist op kantoor is bezorgd. Het snoer met lampjes dat sinds gisteren haar bureau omlijst, werpt een warme gloed op het papier, waardoor het haast licht lijkt te geven.
‘Je kersttrip is bevestigd, hoor!’ Ze wappert met de brief in de richting van haar collega Milou. ‘Ze wensen je alvast heel veel plezier met alles wat hun gemeente te bieden heeft.’
‘Echt?’ Milou veert op van haar stoel. Met lichte, bijna dansende passen loopt ze naar Charlies bureau en grist de brief uit haar handen. Terwijl ze hem doorleest en haar lippen af en toe fluisterend een paar woorden vormen, trekt er een steeds bredere glimlach over haar gezicht.
‘Het klinkt zo heerlijk, ik heb er echt enorm veel zin in.’ Dromerig kijkt ze naar buiten, waar de wind de afgevallen bladeren in woeste draaikolken over de stoep laat wervelen. ‘Ik hoop dat er een dik pak sneeuw valt. Ik heb een supertof tweedehands skipak op de kop getikt, ik kan niet wachten om het aan te trekken.’
‘Jij liever dan ik.’ Met een zucht rekt Charlie zich uit, waardoor de toppen van haar vingers net de guirlande raken die aan de plank achter haar werkplek hangt. De kerstballen die erin hangen, komen met een zacht tinkelend geluid tegen elkaar aan en er dwarrelt een beetje nepsneeuw naar beneden.
‘De trip of het skipak?’
Charlie blaast een kushandje naar Milou. ‘Allebei. Maar daarom zijn we ook zo’n goed team. Laat mij met kerst maar lekker in mijn nieuwe bikini op het strand van Lanzarote liggen.’
Milou steekt een vinger op. ‘Ho ho, er moet daar ook nog gewerkt worden, hè.’
‘Maar niet tijdens de kerstdagen.’ Charlie schudt beslist haar hoofd. ‘Dan wil ik echt even helemaal niks. Alle zakelijke dingen handel ik daarna wel af.’
Mooie tekst:
Onder de kraan maakt ze een gastendoekje nat, waarmee ze eerst haar decolleté en daarna met vlugge bewegingen haar oksels dept.
Stein moet het er maar mee doen. En hé, sinds wanneer trekt ze zich zoveel aan van een man die ze twee dagen kent? Ze kijkt zichzelf hoofdschuddend aan. ‘Vanaf nu gaan we normaal doen, Charlie. Je gaat een plan maken en daarna aan het werk. Geen gekke fratsen meer.’
Achter haar gaat de deur open en de vrouw die binnenstapt kijkt Charlie enigszins bevreemd aan. Blijkbaar ziet ze niet elke dag mensen die een goed gesprek met zichzelf voeren in de wc.
Een verontschuldiging mompelend wringt Charlie zich langs de vrouw naar buiten. Gelukkig waren haar wangen al rood.
Het verhaal:
Wanneer Milou haar enkel breekt, spat haar zorgvuldig geplande werktrip naar het Duitse Lichterwald in één klap uiteen. Er zit niets anders op dan haar collega en beste vriendin Charlie te vragen om haar plek in te nemen.
Eén probleem: Charlie haat kerst. Sinds een pijnlijke gebeurtenis uit het verleden wil ze het liefst van november tot januari in winterslaap. Toch zegt ze ja. Zonder plan, met alleen Milous koffer en heel veel tegenzin, vertrekt Charlie naar Lichterwald.
Daar wacht haar niet alleen het meest over-de-top kerstdorp van Duitsland, maar ook Stein – de knappe eigenaar van de B&B waar ze verblijft. Terwijl Charlie haar best doet om het professionele script van Milou te volgen en haar eigen cynisme te onderdrukken, begint er iets te ontdooien... en dat zijn niet alleen de sneeuwvlokken op haar jas. Maar dan nadert de grootste sneeuwstorm sinds jaren, en dreigt alles – haar opdracht en het zorgvuldig opgebouwde muurtje rond haar hart – volledig onder te sneeuwen.
Mijn leesbeleving:
Toen ik de titel las moest ik huiveren maar mijn hart vlamde toch op toen ik de flaptekst las. Ook personage Charlie houdt niet van kerst. Dat wekte mijn interesse. Ik moest dit verhaal lezen. Hoe gaat zij hiermee om?
Ik werd niet teleurgesteld Charlie blijkt dezelfde gevoelens en gedachten over kerst te hebben als mij. Ik word altijd heel melancholisch van kerst. Het overdadige eten en drinken, het bijna verplicht moeten hebben van een kerstboom en versiering ik vind dat moeilijk. Terwijl wereldwijd mensen zijn die hongerlijden, waar je je van afvraagt of ze überhaupt weten of het kerst is. Die door oorlog en onderdrukking genoodzaakt zijn om te vechten voor lijfsbehoud.
Wat ik wel mooi vindt aan Kerst is de gedachte van geborgenheid en liefde erachter. Het verhaal van de bijbel van nieuw leven dat geschonken wordt en dat een lichtend vuur laat ontbranden in de heersende duisternis.
In dit verhaal vind ik de personages gedetailleerd uitgewerkt. Ze gaan de dialoog met elkaar aan. Op aftastende, humoristische, (quasi) vijandige of liefdevolle wijze. Het ontvlammen van een smeulend liefdesvuurtje is mooi gedaan. De warmte van een hecht gezin is tast en voelbaar. Door de beeldende schrijfstijl krijg je als lezer ruimschoots een indruk van de omgeving en de personen die dit plaatje compleet maken. Ook het thema dat grote investeerders zorgvuldige en jarenlange opgebouwde horeca vanuit generatie op generatie vernielen ging me aan het hart. De ambities van Charlie en Stein vind ik vertederend en een geruststelling voor de toekomst. De geboden ruimte voor opbloeiende liefde vond ik mooi. Het oprecht luisteren naar elkaar en het minutieus uitdiepen van de reden achter de weerzin tegen kerst vond ik geloofwaardig. Ik kon me goed spiegelen aan Charlie. Eindelijk een keer geen suikerzoet kerst verhaal maar een met oprechte aandacht voor andersdenkenden. Ook het proces van het ontdooien van de cynische Charlie vind ik geloofwaardig gedaan.
Wat ik sinds enkele jaren nog meer koester is die echte geborgenheid en nabijheid van mijn gezin en familie. Mijn zusje kreeg in 2024 lymfeklierkanker en is ternauwernood bij de dood weggehaald. Ze heeft de behandeling net chemo overleefd. We keken toen uit naar mooiere tijden en een rustige kerst. Maar dat was ons niet gegund. Eerst overleed onze oma na een fatale val op haar heup. Ze werd 101, lichamelijk op maar mentaal nog scherp. Slechts twee weken later vertelde mijn moeder dat ze uitgezaaide dunne darmkanker had. Uitgezaaid in de lymfeklieren, milt en lever. Zij volgt nu een palliatief bestralingstraject in Erasmus MC Rotterdam. Ook hoorden we dat mijn schoonmoeder Alzheimer en progressieve Afasie heeft. Ook zij wordt niet meer beter. Door dit alles leer je speciale dagen als kerst en oud en nieuw nog meer waarderen. En dan ligt het belangrijkste niet in veel eten en drinken of de kerstversiering maar in het geborgen zijn, echt luisteren naar elkaar, elkaars gevoelens aftasten en ervoor zorgen dat iedereen zich ok voelt. Niet afgaan op de vaak vrolijke buitenkant maar elkaar echt zien. En hopen en bidden dat je geliefden nog lange tijd gegund is. Want tijd gaat dan ineens ongelooflijk snel. Helaas kun je de tijd met geen mogelijkheid stilzetten.
Of je nu houdt van kerst met alles erop en eraan of zoals mij dat je er melancholisch van raakt en dat het je overspoeld (ik heb NAH en mentale problematiek ejnik voel de impact daarvan met feestdagen nog eens extra) beide worden op hun wenken bediend in dit verhaal.
De plot veroverd je hart en de wijze waarop is persoonlijk.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een verhaal met een duidelijke en geloofwaardig perspectief. Personages die met oog voor detail zijn uitgewerkt. Die de interactie ruimschoots met elkaar aangaan in alle facetten van het leven.
De schrijfstijl is beeldend en interactief. Je wordt een met dit verhaal.
Ik lees en recenseer graag meer verhalen van Janice Bakker.