Een leven zo ver

Recensie van:
Een leven zo ver
West-Australië, 1958. Eén moment van onoplettendheid verscheurt de levens van de familie MacBride. De gevolgen zullen hen nooit meer loslaten.
Auteur :
M.L. Stedman
M.L. Stedman is geboren en getogen in West-Australië en woont nu in Londen. Het licht van de zee was haar debuutroman. Een leven zo ver is haar tweede roman.
Vertaling:
Annemarie Lodewijk
Vertaald uit het:
Engels
Originele titel:
A far-flung life
Oorspronkelijke uitgever:
Penguin Books
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar paperback ontvangen van uitgeverij LS Amsterdam in ruil voor mijn recensie en deelname aan de leesclub
Uitgeverij:
LS Amsterdam
Genre:
Roman; historisch, familie
Cover en flaptekst:
Een mooi palet aan diverse kleuren geel, okergeel, goud, blauw, rood. Als je ernaar kijkt lijk je de warmte te kunnen voelen en waan je je in de afbeeldingen op de cover.
De flaptekst is hartverscheurend maar ook informerend.
De
Quote:
1 West-Australië Vrijdag, 10 januari 1958
De aarde is hier rood, zover het oog reikt. Hoog erboven doorklieft de zon een eindeloos blauwe hemel. Onder stofgroene mulgabomen zoekt een hagedis verkoeling en schaduw, bouwen mieren hittewerende nesten, likken kangoeroes het vocht van kleine blaadjes en draaien ze hun oren naar gerommel in de verte: over de kaarsrechte vermiljoenrode streep die een wig drijft tussen de schaarse bomen nadert een eenzame truck.
De drie MacBride-mannen zitten pal naast elkaar in de Bedford, als een stel uitgepakte matroesjkapoppen. Phils steile, donkere haar en ovale gezicht wordt herhaald in dat van Warren, zijn oudste zoon, en vindt een echo in dat van Matt, zijn jongste. Als drie druppels water – zo gaat het al generaties lang. Iedereen vindt dat zelfs Rosie, de dochter die er nu niet bij is en die qua leeftijd tussen de broers in zit, sprekend op hen lijkt. Van de moeder, Lorna, zie je niets terug. Een MacBride herken je van een kilometer afstand.
Warren gaf zijn kleine broertje een stomp tegen zijn arm. ‘God, wat een onzin allemaal!’ ‘Nee! Met een zeilboot de hele wereld rond. Onbewoonde eilanden ontdekken…’ zei Matt. ‘Dat lijkt me fantastisch!’ ‘Nou, daar is nog wel wat werk voor nodig, want anders is die verrekte boot waarschijnlijk al opgevreten door witte mieren, en zinkt die zodra je hem te water laat,’ zei hun vader. Hij gaf een ruk aan de versnellingspook, om de truck over de naderende hel-ling te loodsen. Vanuit de laadbak klonk het geblaat van enkele tientallen schapen.
Mooie teksten:
Nothing human is alien to me
-Terence (ca.185-159 v.C.)
‘Out bevond ideas of wrongdoing and rightdoing, there is a field. I’ll meet you there.’
-Rumi (1207-1273 n.C.), vertaald door Coleman Barks
Het verhaal:
Een leven zo ver van M.L. Stedman, bekend van grote bestseller Het licht van de zee, is een meeslepend verhaal over tijd en veerkracht en de moeite die we doen om te behouden wat ons lief is.
West-Australië, 1958. Een vrachtwagen dendert over een uitgestorven weg in de outback. Eén moment van onoplettendheid verscheurt de levens van de familie MacBride.
Alleen zoon Matthew overleeft het ongeluk, maar zijn herstel is zwaar. Eenmaal thuis bij zijn moeder en zus hoopt hij te helen, maar het lot dwingt hem een moreel en emotioneel onbekende weg te bewandelen. Matt moet kiezen tussen liefde en plicht, opoffering en geluk. Zijn beslissing zal zijn toekomst bepalen – en die van zijn familie.
In het uitgestrekte, vlakke landschap van Australië, waar het weer onvoorspelbaar is en een schapenfarm van een miljoen hectare nauwelijks een stipje op de kaart is, worstelen de MacBrides en hun kleine gemeenschap met de onmogelijke vraag: wie bepaalt welke waarheden worden uitgesproken en welke worden vergeten?
Mijn leesbeleving:
Zodra ik dit verhaal begon te lezen bevond ik me in het verhaal. Ik voelde de brandende zon op mijn huid, ik zag de rode aarde, ik rook de geuren en zag de flora en fauna. Ik was daar waar de personages op dat moment waren. Ik volgde voortdurend in hun kielzog. Ik beleefde dit verhaal met al mijn zintuigen.
Door de beeldende en filmische schrijfstijl werd ik meegenomen in deze wervelwind aan gebeurtenissen. Stoppen met lezen was geen optie. Als het dan wel moest dan dacht ik aan de personages hoe het met hen zou gaan. Ieder woord in dit boek bevat beleving, gevoel, een ziel.
Het noodlot doorkliefde mijn hart als de slag van een bijl een boom. Zo intens beleefde ik dit verhaal. De schrijnende pijn waar geen pleisters of zalf bestaan bleef bij me. Ik voelde me gelijk verbonden met de MacBrides ik had hen alle lief as ware het familie van me. Dit verhaal las ik in anderhalve dag uit.
Een hartverscheurend, indrukwekkend, krachtig, psychologisch diepgaand, reflecterend, leerzaam en bovenal gruwelijk goed geschreven verhaal. Liefde die overal in doorsijpelt. Liefde voor de schapen die je houdt, liefde voor je gezin, liefde tussen broers en zussen, je kinderen, liefde tussen man en vrouw, liefde voor je geboortegrond en land, liefde die licht en vreugde brengt, liefde die heel vaak aangevallen wordt door de dood. Maar de liefde blijft overeind in al haar kracht. Tranen die vloeien van vreugde en verdriet. Handelingen die voor de eerste of de laatste keer gedaan worden met zoveel emotie, toewijding, eerbied en respect. Vast willen houden ten koste van alles om maar niet te hoeven verliezen.
Te midden van brokstukken die onmogelijk gelijmd kunnen worden vind je weer een nieuwe motivatie om verder te gaan. Als je het Noorden kwijt bent, je herinneringen in een klap weggevaagd zijn en je geen uitweg meer ziet dan zijn ee toch handen die je dragen, ogen die tot diep in je ziel kijken, een luisterend oor, levenswijsheden waardoor je toch verder kunt.
Ieder personage in dit verhaal leeft echt doordat de auteur hun een ziel geeft, een gezicht doordat ze geloofwaardig en met oog voor detail zijn uitgewerkt. Een uitstekende personage ontwikkeling. Met Matt voelde ik mij het meeste verbonden. Net als hem heb ik Niet Aangeboren Hersenletsel. Ik herkende veel in zijn worstelende strijd. Die belevenissen en gevoelens als je dit doormaakt zijn uitstekend en geloofwaardig uitgekristalliseerd.
Sommige personages sloot ik gelijk in mijn hart en anderen zag ik liever verdwijnen. Bij anderen moest ik mijn eerste mening herzien als je iemands verleden beter leerde kennen. Dan veranderde aanvankelijke scepsis in waardering en respect. Dan begreep ik bepaald gedrag beter. Dit verhaal zoomt minutieus in op het leven in West Australië in het leven van een gezin van een man en vrouw en hun drie kinderen. Geluk dat in een oogwenk en zonder verdoving vermorzeld wordt door ongeluk. Zonnestralen die gedoofd worden door duisternis. Hoop die weggeslagen wordt.
Maar net als je denkt er is geen uitweg uit dit tranendal dan gebeurd er weer iets dat het licht laat terugkeren en de duisternis verdrijft. Dat hoop op een nieuwe zorgeloze morgen terug laat keren. De plotontwikkeling vind ik sterk. Het perspectief vanuit diverse personen intrigerend. Dit verhaal laat me niet meer los. Toen ik het boek uit had vond ik dat jammer. Een gevoel van rouw overviel me alsof ik afscheid nam van dierbare familieleden. In de plot komen alle verhaallijnen samen.
LS Amsterdam hartelijk dank dat ik dit boek mocht lezen en recenseren.
In de toekomst lees en recenseer ik graag meer boeken van M.L. Stedman.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren
Een meeslepend, intrigerend, hartverscheurend, grimmig, passioneel, onweerstaanbaar, magnifiek en uniek geschreven verhaal.
Ondanks dat dit boek meer dan vierhonderd pagina’s telt leest het vloeiend. Je leest dit boek niet maar je beleeft het met al je zintuigen. Nadat je begonnen bent met lezen is stoppen geen optie. Het dagelijks leven moet maar even wachten.
Ook veel geleerd over leven in West-Australië vanaf 1958 tot het jaar 2000. Hoe mensen daar leven met elkaar. Dat roddel en achterklap, uitsluiting op gebied van levensovertuiging geaardheid, levenswijze, afkomst, verwerpelijk pestgedrag, liefde, haat, passie overal ter wereld parallellen met elkaar vertonen. Beeldend, filmisch, metaforisch, intens en uniek verwoord door auteur M.L. Steadman.
En inderdaad er klinken echo’s van het boek van Delia Owens Daar waar de rivierkreeften zingen en de boeken van Kristin Hannah in dit verhaal door.
Maar toch heeft M.L. Steadman zelf een overtuigende en eigen wijze van verhalen vertellen waar ik van houd.