Lezersrecensie
Mademoiselle Eiffel
Recensie van:
Mademoiselle Eiffel
Liefde, toewijding en ambitie in het Parijs van de 20e eeuw
Auteur :
Aimie K. Runyan
woont in Colorado en heeft gewerkt als docent, maar is nu fulltime schrijfster. Ze is altijd op zoek naar verhalen over vrouwen die de geschiedenis hebben veranderd.
Vertaling:
Corry van Bree
Vertaald uit het:
Engels
Originele titel:
Mademoiselle Eiffel
Oorspronkelijke uitgever:
Published by arrangement with William Morrow Paperbacks, an imprint of HarperCollins Publishers
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar paperback ontvangen van uitgeverij De Fontein in ruil voor mijn recensie.
Uitgeverij:
De Fontein
Genre:
Historische fictie gebaseerd op waargebeurde historie.
Cover en flaptekst:
Een vrouw in een prachtige lichtwitte/beige rok zie ik op de rug en een beetje van opzij. In de verte zie ik de contouren van de Eiffeltoren. Ik denk daarbij gelijk aan de stad Parijs.
De kleuren zijn licht en het voelde voor mij verwarmend. Ik keek er telkens met een goed gevoel naar.
De flaptekst is informerend die maakt me nieuwsgierig naar dit verhaal.
Quotes:
“In plaats van me onbeduidend te voelen, in de schaduw van de enorme toren die boven de stad uittorende, voelde ik me even als een almachtige godin die uitkeek over haar koninkrijk. Voor het eerst in lange tijd voelde ik me niet alleen bekwaam, maar ook machtig.”
"Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn geweest om op veertienjarige leeftijd zoveel verantwoordelijkheid op me te nemen... Niet alleen zorgen voor haar vier jongere broers en zussen en het huishouden runnen, maar ook de rechterhand van haar vader worden, dat moet een enorme verantwoordelijkheid zijn geweest."
Mooie tekst:
Het fascinerende leven van een vrouw die haar tijd verdeelt vooruit was.
Het verhaal:
Een moeder van vijf en gelukkig getrouwd met de allerliefste sterft veel te vroeg.
De oudste dochter, slechts veertien jaar oud, neemt de moederrol op zich en begeleidt daarnaast haar vader bij zijn werk, architect Gustave Eiffel.
Als de vader voelt dat de jaren zwaar gaan wegen en opvolging, zoals dat in die tijd alleen van vader op zoon ging, niet gegarandeerd kan worden speelt hij voor cupido.
Hopelijk schiet hij raak en veroverd de beoogde opvolger het hart van zijn dochter. En delen zij niet alleen tafel en bed maar ook gedeelde oprecht gevoelde liefde vanuit hun harten?
Mijn leesbeleving:
Vanaf de eerste letter die ik las bevond ik me in dit verhaal. Een verhaal dat zo beeldend en filmisch geschreven is. Het voelde alsof Claire haar levensverhaal rechtstreeks aan mij vertelde. Toen ik las keek ik haar recht in de ogen. Hoorde ik haar stem, leerde ik haar lichaamstaal kennen. Auteur Aimie K. Runyan is erin geslaagd om Claire tot leven te kussen en haar een gezicht en stem te geven in onze tijd.
Dit komt ook door de gehanteerde ik-vorm. Daardoor kruipt Claire in je hoofd en hart en blijft daar totdat het boek uitgelezen is.
Ook de andere personages zijn met oog voor detail uitgewerkt. Je leert ze heel goed kennen. Je bent echt aanwezig overal waar zij gaan. Een historische tijdreis. Je hoort het ruisen van de lange rokken over de vloer. Je ruikt de bloemen in de tuin van de Eiffels in Lavallois en de geur van verf gebruikt bij het schilderen. De voortreffelijke gerechten die de kok kookte proef je in alle finesses op je tong. De geluiden van de plekken waar gebouwd wordt en je ziet het hele proces van gedachten die op papier getekend worden in bouwtekeningen. Continu vind ik het fascinerend en leerzaam. Tijdens het lezen ben ik continu in een staat van vervoering.
Maar ook voel je de intense pijn van een te vroeg afscheid. De kille woede als er terecht gewezen wordt vanuit een visie die nog ouder is als de Middeleeuwen. Vooruitstrevend voor die tijd vond ik het delen van gevoelens over de dood en het openlijk rouwen met elkaar. Alles in saamhorigheid en met liefde.
De liefde en het vertrouwen van een vader in zijn dochter wat betreft het meedenken en bepalen van nieuwe projecten. Zo jammer dat vrouwen geen rechten hadden om te studeren ook al waren hun inzichten talentvol.
De liefde, het luisterend oor en de troost gegeven vanuit Claire en Gustave voor hun gezin is voelbaar, maakt emotioneel en is bewonderingswaardig. Het arrangeren van liefde door vader Gustave voelt bijzonder dwingend en kil. Ik voelde het ongemak en de onwil van Claire in mijn eigen lijf. In het tempo van Claire went het toch en blijkt het een voltreffer van Cupido te zijn. Dit bewijst ook dat de personages gedetailleerd en geloofwaardig overkomen. De interactie tussen hen en de ontwikkeling die ze doormaken is continu boeiend.
En dat afgewisseld met het continue in beweging zijnde bedrijf van de familie Eiffel tegen de achtergrond van het wereldtoneel, blijft dit een boeiend te lezen boek. Wat had ik het fantastisch gevonden om samen met Claire de Eiffel toren te bezoeken en haar verhaal te horen. Een vrouw met zoveel verschillende talenten, een sterke vernuft en intellect die leefde toen de wereld nog aan het ontwaken was terwijl zij al mijlen verder was.
Dit verhaal heeft mijn verwachtingen meer dan overtroffen en geeft me een uitgebreide inkijk in een tijd die ver achter mij ligt. Alsof ik overal was waar de familie Eiffel en met name Claire ook was. De epiloog vormt een prachtige afsluiting maar voelt ook als afscheid nemen van een dierbare.
Het nawoord van de auteur is ook meer dan de moeite waard om te lezen. Ook een diepe buiging voor de vertaalster Corry van Bree om alle gedachten en gevoelens zo nauwkeurig te vertalen.
In de toekomst lees en recenseer ik graag meer boeken van Aimie K. Runyan.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Dit verhaal bezit alles wat ik zoek in een historische roman. Het laat lang vervlogen tijden herleven en het vormt een perfecte symbiose tussen het meemaken van het leven van een jong meisje die opgroeit tot vrouw en alles wat daarbij komt kijken. Onzekerheid, onvoorzien verdriet door het vroegtijdig verliezen van een moeder, het oppakken van de rol van moeder van de overgebleven kinderen die overigens met veel liefde en genegenheid vervuld wordt. Het meisje en later jonge vrouw die haar vader ondersteunt bij zijn werk aks architect en die met hem meegaat naar bouwplaatsen van bouwwerken die er eeuwen later nog zullen staan. Dat alles zorgt bij mij voor rillingen van fascinatie en een soort van eerbied voor deze onnavolgbare genie. Die naast zijn werk zijn gezin doordrenkte met aandacht, liefde, vertrouwen, enthousiasme en genegenheid. Een stuk geschiedschrijving die door het schrijven van dit boek niet verloren gaat. Ik vind het ongelooflijk knap dat een auteur hen een stem geeft en een gezicht. De schrijfstijl is zo beeldend en filmisch dat je niet leest maar onderdeel uitmaakt van dit verhaal. Er is ook een film gemaakt over het leven van Gustave Eiffel. Daaraan wordt in het nawoord van de auteur ook aan gerefereerd. Maar los daarvan Mademoiselle Eiffel heeft haar voetstappen niet voor niets achtergelaten op deze aarde. Ik heb haar voor altijd in mijn hart gesloten.
Mademoiselle Eiffel
Liefde, toewijding en ambitie in het Parijs van de 20e eeuw
Auteur :
Aimie K. Runyan
woont in Colorado en heeft gewerkt als docent, maar is nu fulltime schrijfster. Ze is altijd op zoek naar verhalen over vrouwen die de geschiedenis hebben veranderd.
Vertaling:
Corry van Bree
Vertaald uit het:
Engels
Originele titel:
Mademoiselle Eiffel
Oorspronkelijke uitgever:
Published by arrangement with William Morrow Paperbacks, an imprint of HarperCollins Publishers
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar paperback ontvangen van uitgeverij De Fontein in ruil voor mijn recensie.
Uitgeverij:
De Fontein
Genre:
Historische fictie gebaseerd op waargebeurde historie.
Cover en flaptekst:
Een vrouw in een prachtige lichtwitte/beige rok zie ik op de rug en een beetje van opzij. In de verte zie ik de contouren van de Eiffeltoren. Ik denk daarbij gelijk aan de stad Parijs.
De kleuren zijn licht en het voelde voor mij verwarmend. Ik keek er telkens met een goed gevoel naar.
De flaptekst is informerend die maakt me nieuwsgierig naar dit verhaal.
Quotes:
“In plaats van me onbeduidend te voelen, in de schaduw van de enorme toren die boven de stad uittorende, voelde ik me even als een almachtige godin die uitkeek over haar koninkrijk. Voor het eerst in lange tijd voelde ik me niet alleen bekwaam, maar ook machtig.”
"Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn geweest om op veertienjarige leeftijd zoveel verantwoordelijkheid op me te nemen... Niet alleen zorgen voor haar vier jongere broers en zussen en het huishouden runnen, maar ook de rechterhand van haar vader worden, dat moet een enorme verantwoordelijkheid zijn geweest."
Mooie tekst:
Het fascinerende leven van een vrouw die haar tijd verdeelt vooruit was.
Het verhaal:
Een moeder van vijf en gelukkig getrouwd met de allerliefste sterft veel te vroeg.
De oudste dochter, slechts veertien jaar oud, neemt de moederrol op zich en begeleidt daarnaast haar vader bij zijn werk, architect Gustave Eiffel.
Als de vader voelt dat de jaren zwaar gaan wegen en opvolging, zoals dat in die tijd alleen van vader op zoon ging, niet gegarandeerd kan worden speelt hij voor cupido.
Hopelijk schiet hij raak en veroverd de beoogde opvolger het hart van zijn dochter. En delen zij niet alleen tafel en bed maar ook gedeelde oprecht gevoelde liefde vanuit hun harten?
Mijn leesbeleving:
Vanaf de eerste letter die ik las bevond ik me in dit verhaal. Een verhaal dat zo beeldend en filmisch geschreven is. Het voelde alsof Claire haar levensverhaal rechtstreeks aan mij vertelde. Toen ik las keek ik haar recht in de ogen. Hoorde ik haar stem, leerde ik haar lichaamstaal kennen. Auteur Aimie K. Runyan is erin geslaagd om Claire tot leven te kussen en haar een gezicht en stem te geven in onze tijd.
Dit komt ook door de gehanteerde ik-vorm. Daardoor kruipt Claire in je hoofd en hart en blijft daar totdat het boek uitgelezen is.
Ook de andere personages zijn met oog voor detail uitgewerkt. Je leert ze heel goed kennen. Je bent echt aanwezig overal waar zij gaan. Een historische tijdreis. Je hoort het ruisen van de lange rokken over de vloer. Je ruikt de bloemen in de tuin van de Eiffels in Lavallois en de geur van verf gebruikt bij het schilderen. De voortreffelijke gerechten die de kok kookte proef je in alle finesses op je tong. De geluiden van de plekken waar gebouwd wordt en je ziet het hele proces van gedachten die op papier getekend worden in bouwtekeningen. Continu vind ik het fascinerend en leerzaam. Tijdens het lezen ben ik continu in een staat van vervoering.
Maar ook voel je de intense pijn van een te vroeg afscheid. De kille woede als er terecht gewezen wordt vanuit een visie die nog ouder is als de Middeleeuwen. Vooruitstrevend voor die tijd vond ik het delen van gevoelens over de dood en het openlijk rouwen met elkaar. Alles in saamhorigheid en met liefde.
De liefde en het vertrouwen van een vader in zijn dochter wat betreft het meedenken en bepalen van nieuwe projecten. Zo jammer dat vrouwen geen rechten hadden om te studeren ook al waren hun inzichten talentvol.
De liefde, het luisterend oor en de troost gegeven vanuit Claire en Gustave voor hun gezin is voelbaar, maakt emotioneel en is bewonderingswaardig. Het arrangeren van liefde door vader Gustave voelt bijzonder dwingend en kil. Ik voelde het ongemak en de onwil van Claire in mijn eigen lijf. In het tempo van Claire went het toch en blijkt het een voltreffer van Cupido te zijn. Dit bewijst ook dat de personages gedetailleerd en geloofwaardig overkomen. De interactie tussen hen en de ontwikkeling die ze doormaken is continu boeiend.
En dat afgewisseld met het continue in beweging zijnde bedrijf van de familie Eiffel tegen de achtergrond van het wereldtoneel, blijft dit een boeiend te lezen boek. Wat had ik het fantastisch gevonden om samen met Claire de Eiffel toren te bezoeken en haar verhaal te horen. Een vrouw met zoveel verschillende talenten, een sterke vernuft en intellect die leefde toen de wereld nog aan het ontwaken was terwijl zij al mijlen verder was.
Dit verhaal heeft mijn verwachtingen meer dan overtroffen en geeft me een uitgebreide inkijk in een tijd die ver achter mij ligt. Alsof ik overal was waar de familie Eiffel en met name Claire ook was. De epiloog vormt een prachtige afsluiting maar voelt ook als afscheid nemen van een dierbare.
Het nawoord van de auteur is ook meer dan de moeite waard om te lezen. Ook een diepe buiging voor de vertaalster Corry van Bree om alle gedachten en gevoelens zo nauwkeurig te vertalen.
In de toekomst lees en recenseer ik graag meer boeken van Aimie K. Runyan.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Dit verhaal bezit alles wat ik zoek in een historische roman. Het laat lang vervlogen tijden herleven en het vormt een perfecte symbiose tussen het meemaken van het leven van een jong meisje die opgroeit tot vrouw en alles wat daarbij komt kijken. Onzekerheid, onvoorzien verdriet door het vroegtijdig verliezen van een moeder, het oppakken van de rol van moeder van de overgebleven kinderen die overigens met veel liefde en genegenheid vervuld wordt. Het meisje en later jonge vrouw die haar vader ondersteunt bij zijn werk aks architect en die met hem meegaat naar bouwplaatsen van bouwwerken die er eeuwen later nog zullen staan. Dat alles zorgt bij mij voor rillingen van fascinatie en een soort van eerbied voor deze onnavolgbare genie. Die naast zijn werk zijn gezin doordrenkte met aandacht, liefde, vertrouwen, enthousiasme en genegenheid. Een stuk geschiedschrijving die door het schrijven van dit boek niet verloren gaat. Ik vind het ongelooflijk knap dat een auteur hen een stem geeft en een gezicht. De schrijfstijl is zo beeldend en filmisch dat je niet leest maar onderdeel uitmaakt van dit verhaal. Er is ook een film gemaakt over het leven van Gustave Eiffel. Daaraan wordt in het nawoord van de auteur ook aan gerefereerd. Maar los daarvan Mademoiselle Eiffel heeft haar voetstappen niet voor niets achtergelaten op deze aarde. Ik heb haar voor altijd in mijn hart gesloten.
1
Reageer op deze recensie
