Ontaard

Recensie van:
Ontaard
Auteur :
Nicole van der Spek
Nicole van der Spek (1974) heeft als cultureel antropoloog en natuurvoedingsadviseur een rijke kennis en ervaring in menselijk gedrag, cultuur en gezondheid. Ze schrijft met diepgang over gevoelige thema’s zoals rouw, verdriet en afscheid en ze schuwt daarbij maatschappelijke thema’s onderwerpen niet.
Van haar hand verscheen eerder de psychologische thriller Ongezien en de novelle Ontspoord.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar E-book ontvangen van Godijn Publishing in ruil voor mijn recensie en deelname aan de blogtour rondom het boek Ontaard.
Uitgeverij:
Godijn Publishing
Genre:
Thriller
Cover en flaptekst:
Een bosachtige omgeving Een meer beide gehuld in donkerte. Een persoon staat met de rug naar mij toe bij het meer.
Een spannende en informerende flaptekst.
Quote:
Hoofdstuk 1
Heden
Ik druk me tegen het bushokje aan, ademen gaat zwaar. Maaike mag me onder geen beding zien. De wind ruist en kleine regendruppels tikken op het dak. Ik ril, gelukkig heb ik de vaardigheid om subtiel en ongezien door de stad te wandelen en kan ik mensen ondervragen zonder dat ze het doorhebben.
Maaike de Ridder. Haar naam gonst door het dorp. Iedereen heeft het over haar oorlogsverleden, ze lijkt voor sommigen een held die is teruggekeerd, maar voor anderen een onruststoker. Het artikel over haar, dat vorige week verscheen, heeft de gemoederen alleen maar aangewakkerd. Er werd geschreven over heldhaftige reportages in verre landen. Sindsdien kijkt men haar na in de supermarkt, fluisteren buren achter de gordijnen en worden vragen gesteld die niemand hardop durft te verwoorden. Ik hoor het allemaal. Het gesmoes, het bewonderende geknik. Ze hebben geen idee. Ze zien niet wat ik zie. Ze denken dat ze terugkeert als een soort heldin, maar ik weet beter. Haar terugkomst is geen zegen voor dit dorp, het is een gevaar. Ik voel het in elke vezel van mijn lijf. Iedere stap die ze zet, ieder woord dat ze spreekt, haalt iets naar boven wat begraven moet blijven.
De krant wil nu een groot artikel over de vermissingszaak publiceren. Het is het gesprek van de dag, met Maaike de Ridder als middelpunt. Zij zal degene zijn die dat op zich neemt. Maaike, met haar geschiedenis van grenzen opzoeken en de waarheid blootleggen. Ik heb haar oorlogsverhalen gelezen; ze sleept je mee, alsof je zelf in het strijdgebied staat.
Mooie tekst:
De waarheid laat zich niet begraven.
Het verhaal:
Wanneer er bij het Zilvermeer menselijke resten worden gevonden, duikt onderzoeksjournalist Maaike de Ridder in een oude vermissingszaak. Als voormalig oorlogsverslaggever kent ze de klappen van de zweep, maar niets bereidt haar voor op wat ze ontdekt.
Hoe dieper Maaike graaft, hoe donkerder het familiegeheim dat boven water komt: een geheime adoptie, een verscheurd gezin en keuzes met onomkeerbare gevolgen.
Terwijl ze dichter bij de waarheid komt, wordt ze in de gaten gehouden. Iemand die alles op alles zet om te voorkomen dat het geheim ooit het daglicht ziet. Sommige waarheden kunnen beter begraven blijven. Maaike weet één ding zeker: die moeten naar boven komen.
Mijn leesbeleving:
Vanaf het moment dat ik met lezen begon kon ik niet meer stoppen. Dit verhaal speelt zich zowel in het heden als het verleden af. Continu wordt duidelijk aangegeven in welke tijd je je bevindt. Gaandeweg vervlochten heden en verleden zich telkens verder met elkaar. Eerst begrijp je niet hoe de personages zich tot elkaar verhouden. Maar op een gegeven moment zie je dat kraakhelder.
In het heden speelt het onderzoek naar antwoorden een grote rol. Maaike de Ridder onderzoekt de vondst van menselijke resten. Doelgericht en diepgravend gaat zij te werk. Wat mij gelijk een verstikkend gevoel gaf was de ik persoon die een oogje in het zeil hield en continu bijsturen maar wel op zo’n angstaanjagende wijze dat het de spanning op topniveau hield.
Ook probeer jezelf uit te puzzelen wie dit kan zijn. De personages komen geloofwaardig op mij over. Ik ervoer het alsof ik in hun kielzog meereisde en alles op dezelfde wijze als hen meemaakte.
Dat maakte dat dit verhaal me onder de huid kroop en me niet losliet. Tragisch en hartverscheurend. Een verhaal over liefde: tussen twee geliefden, moederliefde gewenst of ongewenst, onvervuld, liefdeloosheid, verwaarlozing, mishandeling emotioneel of fysiek, manipulatie, overmacht, jaloezie, elkaar het licht in de ogen niet gunnen, gedwongen afstand zodat een levensreis die samen begon abrupt wordt gewijzigd.
Hoe leven en dood naast elkaar bestaan. Jong leven dat in de knop gebroken wordt. Waarheden die diep begraven worden. De spade wordt weggegooid. Maar als deze opnieuw gevonden wordt en opnieuw gebruikt wordt dan slaat angst om in paniek. Paniek slaat om in de drang om te handelen. Zodat alles gladgestreken blijft.
Nicole legde niet gelijk alle kaarten op tafel. Er vonden talloze geniale plottwists plaats. Die er tegelijkertijd voor zorgde dat je door bleef lezen. De personages zijn toegankelijk waardoor je een band met ze opbouwt. Sommige veroveren je hart en anderen zie je liever verdwijnen. De personages gaan de dialoog met elkaar aan. Ze staan naast elkaar of lijnrecht tegenover elkaar. En komt het gevaar van achteren of van de plek vanwaar je het totaal niet verwacht?
Ik ben zeer aangenaam verrast door de wijze waarop Nicole haar verhaal opbouwt, de personages tot leven laat komen zodat ze niet slechts namen op papier zijn maar als mensen die je in het dagelijkse leven ook tegen zou kunnen komen.
In de plot komen de verhaallijnen samen. Worden opgezette maskers van anonimiteit afgezet. Wordt het sinistere duister vervangen door het helderste licht. Vindt er gerechtigheid plaats en wordt de waarheid onthuld. Of zijn er enkel slachtoffers en blijft het kind van de rekening met lege handen staan?
Ik hoop in de toekomst meer boeken van Nicole van der Spek te lezen en te recenseren. Ik ben fan.
Bedankt dat ik mee mocht doen aan de blogtour Godijn Publishing.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren:
Voor een geloofwaardig, diepgaand, macaber, hartverscheurend, meedogenloos, indrukwekkend, meeslepend, beeldend, filmisch verhaal.
Personages die gedetailleerd zijn uitgewerkt. Ze gaan de dialoog met elkaar aan en maken een duidelijke ontwikkeling door.
Maaike de Ridder maakte de meeste indruk op mij. Ik kon me met haar identificeren en spiegelen. Ik doorgrondde haar moeiteloos en herkende en doorvoelde haarfijn haar PTSS. Ik was ook blij dat ze een kat had. Ikzelf heb een hond en zij geeft mij troost, liefde en een veilige gevoel.
Verleden en heden vloeien moeiteloos in elkaar over en raken vervlochten met elkaar.
De plot verheldert alles en de epiloog versterkt dat nog meer.
Een diepe buiging voor Nicole van der Spek hoe zij in staat is om een verhaal zo tot leven te wekken zodat het voelt alsof ik er zelf onderdeel van uit maak.