Een meeslepend verhaal

In Een grillig soort grind word je als lezer meegenomen in het leven van Amelia. Wanneer Amelia door een longontsteking gedwongen rust moet nemen in een vakantiehuisje ziet ze plots dat het huis van haar vader te koop staat.
Wanneer ze de foto’s bekijkt komen er weer allerlei herinneringen naar boven uit het verleden. Je wordt meegenomen in haar jeugd en de ingewikkelde band die ze heeft met haar ouders.
Amelia groeit op in een klein dorpje, veel mensen kijken neer op het dorpse leven, net als de ouders van Amelia die hier later zijn komen wonen.
Het enige wat Amelia wil is gezien worden, ondertussen probeert haar moeder zich los te wrikken uit het huwelijk terwijl haar vader steeds bozer en bozer wordt.
Uiteindelijk verhuist Amelia van haar kleine dorp naar de grote stad, maar daar komt ze erachter dat je je geboortegrond niet zomaar van je af kunt schudden.

Eigenlijk raakte ik vanaf de eerste pagina al verslingerd in het verhaal. Door de korte zinnen en de compacte hoofdstukken zit er een fijn tempo in het boek. Ine Boermans maakt gebruik van rake taal en zegt hiermee precies wat gezegd moet worden, niet meer en niet minder. Het is indrukwekkend dat Boermans met zo weinig woorden zo’n krachtig verhaal neer heeft kunnen zetten. Op een meeslepende manier neemt de auteur je mee in het dorpse leven, maar ook in de zoektocht naar je eigen identiteit en de invloed die je ouders kunnen hebben op je leven. Indrukwekkend, soms wat schurend maar dat alles wordt dan weer vervlochten met humor waardoor het verhaal een bepaalde luchtigheid houdt.
De moeite waard om te lezen!