Wij waren, ik ben

Het boek wat ik graag wilden lezen, maar bleef uitstellen.
Dit kwam omdat ik onlangs het boek van Hannelore, het meisje uit de sekte had gelezen.
Ik was bang dat het weer zo'n soort boek zou zijn.

Gelukkig was dat het niet. Dit boek is wel heftig om te lezen, maar niet zo heftig als Hannelore.
Het boek leest wel makkelijk en vlot weg. Ondanks de mishandelingen en manipulaties.

Wat ik bijzonder vind, is dat Israel eigenlijk al zo jong volwassen heeft moeten worden, en alles heeft moeten doen voor zijn vader. Ook al was het nooit genoeg.
Er zaten wel stukken in het boek dat ik dacht, en nu ga je alarm slaan! Je laat die manipulatieve vent je toch niet mishandelen. Maar van buiten af is het altijd makkelijk oordelen. Ik vind het bijzonder hoe hij zich ondanks alle beperkingen heeft kunnen ontwikkelen en zijn blik op de wereld heeft kunnen verbreden.

Echter was voor mij een hekel stuk dat met die brieven wisseling. Ik irriteerde mij aan de antwoorden van de instanties. Alsof ze zijn brieven maar even vlug gelezen hadden. Hun antwoorden vond ik ook heel kort en zakelijk. Dat had vanuit hun beter gekund.

Heel knap hoe iemand zoals Israel toch nog deze stappen heeft durven te maken en na alles nog een studie is gaan doen. Ik vind het echt knap.