Tussen komisch en monomaan

Een bundel met deels nieuwe verhalen, waaronder het titelverhaal, van de met een angstcomplex gezegende schrijver Biesheuvel. Ik schrijf ‘gezegend’, omdat de ongerichte angsten van de schrijver het kernthema van heel veel van zijn verhalen zijn. Dat thema weet de schrijver vaak, zij het niet al te subtiel alsof hij die graag uitvent, komisch en tevens schrijnend te verwoorden. Maar op den duur gaat het vervelen. Is dat nu alles wat de schrijver te berde wil en kan brengen?
Het gaat in deze bundel om een persoonlijke selectie van zijn verhalen door de schrijver, nogal al groen en rijp door elkaar. In het tv-programma ‘Hier is… Adriaan van Dis’ was het optreden en het voorlezen van zijn verhaal Brief aan vader door Maarten Biesheuvel aandoenlijk omdat hij op een kostelijke en uitbundige manier zijn ongerichte angsten over het voetlicht bracht. Het had iets relativerends: hij kon met zijn angsten spelen, of het nu gemeend was of niet. Bij veel van zijn gebundelde verhalen komt het allemaal wat kunstmatig, monomaan en gezocht over. Misschien was het aardiger geweest als enkele schrijvers zoals Van Dis en recensenten een selectie uit de oudere en nieuwe verhalen van Maarten Biesheuvel hadden gemaakt. Nu lijkt het erop alsof dat ene tv-programma een voldoende en noodzakelijke reden was om de (meeste) verhalen opnieuw uit te geven.