Over normaliteit

Een essay over hoe normaal ons huidige normaal is. Uitgangspunt is de studie "geschiedenis van de waanzin" van Michel Foucault. Verhaeghe gaat verder waar Foucault is gestopt.
In het boek passeren interessante ideeën over de huidige DSM en medicatie de revue. Dat veel huidige stoornissen geen 'echte' stoornissen zijn. Veelal het gevolg van verwachtingen vanuit de samenleving. Of gebeurtenissen die nu eenmaal plaats kunnen vinden in iemand's levensloop. En ook dat medicatie niets oplost. Wel kan helpen. Het lost niet op.
Sommige stellingen/conclusies zijn een beetje kort door de bocht. Dit kan door de vorm (kort essay) komen. Iets meer uitdieping of verklaring zou prettig geweest zijn.