Vergeet me niet.

Voor de leesclub de Boekenreizigers mocht ik het boek Vergeet me van Judith de Laat lezen.

Als eerst ben ik geraakt door de cover van het boek. Wat een prachtige foto van een molen bij zonsopkomst gehuld in de dauw van de ochtend. Ook zie je een vrouwelijk persoon in de mist staan.

Tine gaat met haar moeder naar de arts en hoort daar tot haar verbazing dat haar moeder Alzheimer dementie heeft. Dit was voor moeder wel bekend maar Tine schrikt hier erg van. Ze is dus ook aardig van slag af.
De broer van Tine, Gijs blijkt ook al op de hoogte te zijn. Tine is boos en verdrietig te gelijk. Gelukkig heeft ze kort daarna een gesprek met haar moeder waarin duidelijk wordt dat moeder haar dochter wilde beschermen. Helaas is het nu ook wel zover dat er op korte termijn zorg in huis moet komen voor moeder.
Gijs en Tine spreken samen af hoe ze dit gaan oppakken. Dit komt neer op Gijs die alles regelt en Tine die een deel van de zorg op haar neemt.

Al snel gaat het minder moet moeder en wordt ze uitgedroogd gevonden in huis en moet ze opgenomen worden.

De schrijfster van dit boek heeft op een hele mooie warme manier omschreven hoe het is voor een familie om iemand met dementie in hun midden te hebben. Als familie of dierbaren van iemand met dementie komt er heel veel op je af. Hier hebben we het dan niet alleen over het regelwerk maar ook over de emotionele kant ervan. Je ziet iemand met dementie veranderen. Dit kan zelfs van minuut tot minuut wisselen. Hoe ga je hier mee om en wat kan je doen. Je leest de onmacht die de kinderen hebben en dat ze ook beseffen minder van hun moeders verleden te weten dat ze dachten. Het weten over het verleden kan mensen met dementie helpen omdat ze vaak teruggaan in de tijd.
Dit lees je in dit verhaal erg goed. Moeder gaat met regelmaat terug in de tijd en beleeft dan dit opnieuw. Ze weet ook niet altijd meer waar ze is en welk jaar het is.
Doordat de schrijfster hier ook verteld uit oogpunt van moeder, lees je hoe haar jeugd in het mooie Brabantse land was. Moeder heeft het niet makkelijk gehad in haar jeugd maar heeft gelukkig uiteindelijk wel de liefde gevonden.

Prachtig boek om te lezen. Boeken over dementie zijn niet altijd vrolijk omdat je weet dat de persoon met dementie niet beter wordt. Toch heeft de schrijfster van dit boek je meegenomen onder een warme deken. Tenminste zo heb ik het ervaren. Het is een boek met een traan maar zeker de moeite waard om te lezen als je met dementie in je omgeving te maken hebt.