Slapeloos: traag, maar met een reddend slot

In Slapeloos keren we terug naar IJsland in 1967. De veertienjarige Marsí schrijft brieven aan een geheime penvriend onder de naam van haar oudere zus Stína. Wanneer de ontmoeting eindelijk dichtbij komt, wordt Marsí tegengehouden en verdwijnt Stína diezelfde nacht spoorloos. Haar bebloede jas wordt later gevonden. Tien jaar later is de zaak nog altijd onopgelost. Als Marsí onverwacht opnieuw een brief ontvangt van haar oude penvriend, keert ze terug naar haar geboortedorp om de waarheid te achterhalen. Maar haar slapeloosheid en verwarde herinneringen maken het steeds lastiger om feit en fictie van elkaar te scheiden.

Het begin is traag en taai. De focus ligt sterk op sfeer en minder op vaart, en de vele personages en Scandinavische namen maken het lastig om grip te krijgen op het verhaal. Dat vraagt behoorlijk wat doorzettingsvermogen. Toch blijft het mysterie rond de verdwenen zus net genoeg trekken om door te lezen. Het spel met herinneringen versus werkelijkheid is inhoudelijk sterk en past goed bij de psychologische insteek.

Pas in het laatste kwart komt het verhaal echt los. De twists zijn onverwacht en noodzakelijk, en zorgen ervoor dat alles alsnog richting een stevig einde beweegt. Zonder dat slot was dit boek onderuit gegaan. Nu blijft Slapeloos hangen op “gewoon prima”: inhoudelijk interessant, maar met een aanloop die niet voor iedereen zal werken.

Aanrader voor: lezers die houden van Scandinavische thrillers met veel sfeer, psychologische lagen en een langzaam opgebouwde ontknoping.
Minder geschikt voor: wie tempo zoekt of een thriller wil die vanaf pagina één bij de keel grijpt.