Dit boek heeft het allemaal

Katie Bernet is de oudste van drie zussen en grote fan van 'Little Women'. Haar herinterpretatie van het beroemde boek werd al in verschillende landen vertaald. 'Beth is dead' is een wereldwijd succes.

Korte inhoud
Na een feestje op oudejaarsavond wordt Beth March dood aangetroffen in de sneeuw. Haar zussen Jo, Meg en Amy zijn er kapot van, maar ze hebben alle drie geheimen… Iedereen is in hun ogen verdacht. Is de moordenaar soms Theodore Laurence, die vlak naast de plaats delict woont? Of is het John Brooke, Beths pianodocent die haar voor het laatst levend gezien heeft? Moeten de zussen misschien de moordenaar in hun eigen familie zoeken? De chaos is compleet als ze elkaar beginnen verdenken, want iedereen heeft een motief. Toch?

Oordeel
‘Beth is dead’ van Katie Bernet wordt aangekondigd als een ‘Little Women’-moordmysterie en die belofte wordt helemaal vervuld. Wie het boek ‘Little Women’ kent of de gelijknamige films heeft gezien, zal sowieso heel veel elementen herkennen. Daardoor is Bernets boek bijzonder interessant op het vlak van intertekstualiteit. Het belangrijkste verschil tussen het oorspronkelijke boek en Bernets boek is het tijdsverloop. Louisa May Alcott vertelt het verhaal chronologisch, Bernet wisselt af tussen het heden en verleden. Daardoor leunt Bernet dichter aan bij de keuzes die regisseuse Greta Gerwig maakte voor de filmversie van het boek. In de film ‘Little Women’ (2019) volgen we de zussen namelijk als jongvolwassenen en via flashbacks komen we meer te weten over hun kindertijd. Qua tijdspanne houdt Katie Bernet het in ‘Beth is dead’ beperkter. Ze zet de moord op Beth centraal in het heden en focust zich in de flashbacks op de levens van de vier zussen voor de moord.

Wat de persoonlijkheden van Jo, Meg, Amy en Beth betreft, zien we heel wat gelijkenissen met het boek en de films, maar Bernets verhaal speelt zich af in onze huidige maatschappij. Daardoor worden de personages door andere zaken beïnvloed, o.a. door sociale media. Als je ‘Little Women’ niet gelezen of gezien hebt, dan stoort je dat totaal niet, want je krijgt in ‘Beth is dead’ voldoende ruimte om elke zus goed te leren kennen. Het verschil tussen hun karakters wordt stevig benadrukt door de wisselende vertelperspectieven en korte, flitsende hoofdstukken. Elk personage heeft voldoende diepgang, omdat Bernet openlijk durft te schrijven over hun gevoelens. Zo komen thema’s als jaloezie, obsessie en (zelf)liefde aan bod, alles is op een heel herkenbare manier in het verhaal verwerkt. De dynamiek tussen de zussen is echt bijzonder sterk uitgewerkt, de details uit hun levens zijn uitstekend met elkaar verweven.

Toch geeft Bernet niet meteen alle details prijs. Ze geeft haar lezers slechts mondjesmaat informatie, waardoor die kan meespeuren naar de moordenaar van Beth. Net als Jo, Meg en Amy verdenk je om de haverklap iemand anders en daardoor blijf je geboeid verder lezen. Het motief van de elke verdachte wordt ook genoeg verduidelijkt, je gaat echt mee in bepaalde theorieën. De spanningsboog blijft bijgevolg voortdurend in evenwicht. Door de snelle perspectiefwissels moet je wel je aandacht erbij houden om geen detail uit het oog te verliezen, wat je leestempo is erg hoog.

Het grootste pluspunt van ‘Beth is dead’ is echter het spel van fictie en realiteit. Bernet voegt een extra laag aan het verhaal toe door van vader March een auteur te maken, want in het originele boek deed hij dienst in het leger. Rob March schreef het boek ‘Little Women’ over zijn vier kinderen en daardoor lijkt hij wat op Louisa May Alcott, die schreef over haar ervaringen met haar drie zussen. Door het boek van Rob March te gebruiken als rode draad kan Katie Bernet erg diep ingaan op de impact van het boek. De levens van Beth en co worden erdoor getekend en Bernet heeft heel nauwkeurig en realistisch uitgewerkt wat het met de mens doet als de grens tussen fictie en realiteit vervaagt. In hoeverre kan roem je leven kapot maken? Het boek zet de dynamiek tussen de zussen en de andere personages op scherp. De vertelstructuur wordt hierdoor erg origineel: een fictieverhaal (dat van Rob March) bepaalt eigenlijk het verloop van een ander fictieverhaal (‘Beth is dead’). Rob March liet zijn dochter Beth sterven in het boek, maar dat wordt dus werkelijkheid.

Ten slotte scoort Katie Bernet nog met haar referenties naar literatuur, zowel naar gevestigde waarden als auteurs die pas grote bekendheid hebben verworven. Zo wordt nadrukkelijk verwezen naar Stephen King en het feit dat hij één zin het gewicht van een heel hoofdstuk kan geven. King maakt een grote tijdsprong van twee weken in één enkele zin en Bernet doet exact hetzelfde door op één pagina te schrijven dat er een heleboel gebeurde toen vader March weg was. Ook Jane Austen wordt vernoemd en wat de titel van dit boek betreft, ‘Beth is dead’, verwijst Bernet letterlijk naar ‘Ik ben blij dat mijn moeder dood is’ van Jennette McCurdy. Daarmee is dit YA-boek ook bijzonder interessant voor literatuurliefhebbers, want Bernet toont dat ze veel kent van verteltechnieken en het werk van haar collega’s. Ondanks alle technische kunstjes en ingenieuze referenties voelt ‘Beth is dead’ geen enkele keer aan als een zwaar boek, want Bernet heeft een heldere schrijfstijl en een oog voor vlotte, natuurlijke dialogen. Het verhaal wordt prima afgerond, elk vertelperspectief krijgt de nodige aandacht. We lezen ook nog over hoe het de zussen twee maanden later vergaat en dat maakt het plaatje helemaal af.

Conclusie
5 sterren
‘Beth is dead’ heeft het allemaal: een origineel plot, sterke personages, bijzondere vertelstructuur… De dynamiek tussen de zussen laat een diepe indruk op je na en doet je nadenken over je eigen leven.