De remedie tegen een leesdip

Jeugdauteur, tv-scenarist en regisseur Bjorn Van den Eynde veroverde eerder al de YA-harten met de Team Mortis-reeks. 'Confessions of a teenage serial killer' is zijn tweede serie voor het YA-publiek.

Korte inhoud
De achttienjarige Yanis Fournier wordt met drie messteken vermoord in Rocher de Bohanan. Op zijn borst staat de handgeschreven tekst ‘Ne la touche pas’, de handtekening van de dader. Raak haar niet aan… verwijzen die woorden naar de onopvallende Alix Vexin-Blanc (16)? Zij had namelijk een week voor de moord een aanvaring met Yanis. Probeert de dader haar te beschermen? Niemand kan raden of het bij één slachtoffer zal blijven. En is Alix wel veilig of heeft haar ‘beschermengel’ het ook op haar gemunt?

Oordeel
‘Confessions of a teenage serial killer: De beschermengel’ is het eerste deel van een reeks waarin jonge seriemoordenaars aan het woord komen. Bjorn Van den Eynde start zijn verhaal met een sterke proloog, waarin het eerste moordslachtoffer ontdekt wordt. Zo heeft hij meteen de aandacht van z’n lezers vast. In het eerste hoofdstuk maken we kennis met hoofdpersonage Alix. De scène speelt zich af op het trainingsveld van haar hockeyclub. Zonder echt in te gaan op Alix’ karakter schetst Van den Eynde al een behoorlijk duidelijk beeld van Alix’ leven. Het meisje ligt niet goed in haar hockeyploeg en lijdt onder het gepest van een ploeggenote, Dewi.

De meeste focus ligt op Alix’ perspectief, maar we beleven het verhaal ook door de ogen van andere personages. Dat zijn er relatief veel, maar het overzicht blijft helder omdat niet iedereen tegelijk geïntroduceerd wordt. Heel bijzonder in dit boek is dat je de personages vooral leert kennen door de sterke, vlotte en natuurlijke dialogen. Van den Eynde beschrijft hun karakters niet in verhalende alinea’s, maar focust zich op de interactie tussen zijn personages. De dynamiek tussen hen is heel interessant, bepaalde uitspraken versterken sommige karaktertrekjes. Door hun reacties op bv. de moord ontdek je meer over hun persoonlijkheid. Ook hun taalgebruik past bij de tieners die ze zijn en de Franse zinnen versterken de geloofwaardigheid van het boek. De korte Franse uitspraken dragen ook bij aan de uitstekende sfeerschepping. Door kleine details in de beschrijving van de omgeving weet Van den Eynde perfect de sfeer in Rocher de Bohanan te schetsen.

Ook op het vlak van spanning showt hij opnieuw dat hij weet waarmee hij bezig is. Op de zwarte pagina’s is de moordenaar aan het woord. Je voelt echt het monster in de dader en je probeert de info uit die hoofdstukken te koppelen aan een personage waardoor je gemotiveerd wordt om het mysterie op te lossen. Eigenlijk krijg je de kans om de moordenaar te begrijpen, want door de rake uitspraken gunt Van den Eynde je een exclusieve blik in de emoties van de dader. In zijn typische, heldere schrijfstijl weet hij precies de juiste gevoelige snaren te raken. Je leestempo blijft niet alleen daardoor hoog, ook het perfecte evenwicht tussen actiescènes en rustige, emotionele momenten zorgt ervoor dat de spanningsboog mooi constant blijft. De korte hoofdstukken met bijhorende intrigerende titels eveneens je nieuwsgierigheid prikkelen.

Ten slotte scoort Van den Eynde nog met de vele heikele thema’s die hij op een respectvolle manier in zijn verhaal verweeft: pestgedrag, druggebruik, misbruik, moeilijke jeugd, LHBTIQA+…. Sommige onderwerpen staan dichter bij je leefwereld dan je denkt, dus bepaalde situaties zullen zeker herkenbaar zijn. Een goed voorbeeld is de thuissituatie van Alix. Zij heeft geen warme band met haar vader, maar wanneer rechercheur Timothy meewerkt aan de moordzaak verandert er wat. Alix kent Timothy van vroeger, maar hun sterke communicatie is niet alleen daarvan een gevolg. Timothy neemt wat de beschermende rol over die eigenlijk bedoeld is voor Alix’ vader, daardoor weet Van den Eynde de age gap tussen de personages goed te praten, want die kan voor sommige lezers misschien onnodig lijken. Dat is dus helemaal niet het geval, de age gap geeft net het verhaal en Alix zelf meer diepgang, omdat je zo begrijpt welke keuzes mensen soms maken door hun moeilijke jeugd.

Je wordt dus geen enkele keer overrompeld door een zwaar onderwerp, want Van den Eynde laat alle puzzelstukjes prima in elkaar passen. Hij sluit zijn verhaal af met een heel goede plottwist die je ook aan het denken zet. Daarmee is ‘Confessions of a teenage serial killer: De beschermengel’ een uitstekende start van de reeks. Jongeren die niet vaak lezen, zullen met dit boek zich niet vervelen. En oudere, meer ervaren lezers? Voor hen is ‘De beschermengel’ de remedie tegen een leesdip.

Conclusie
5 sterren
‘Confessions of a teenage serial killer: De beschermengel’ is een heel sterke YA-thriller die je in één ruk uitleest. De mix tussen emotie en spanning is perfect.