Prachtig hartverscheurend verhaal

"Iedereen zegt dat het later beter wordt. Als je ouder bent. Alsof jong zjn een straf is die je moet uitzitten. Alsof je er hard van zult worden als je het haalt. Alsof het allemaal de moeite waard zal zijn."

Wauw, waar moet ik beginnen? Eigenlijk ben ik een beetje sprakeloos.

Dit boek is ontzettend emotioneel, aangrijpend, hartverscheurend en tegelijk hoopvol. In The Glass Girl volg je de vijftienjarige Bella. Door de scheiding van haar ouders krijgt ze niet de ruimte om 'gewoon' kind te zijn. Ze Voelt een enorme druk en verantwoordelijkheid, en dat is iets wat ze zeker na het overlijden van haar oma niet kan dragen. Bij haar oma voelde Bella zich voor het laatst zorgeloos. Ze speelden Scrabble en ze praatten over alles. ok liet haar oma haar op een onschuldige manier kennismaken met alcohol. 'Een bodempje maar,' zei ze dan. Nu voelt Bella zich niet meer gezien. Dat doet pijn om te lezen, want haar omgeving wil haar juist beschermen. Hoe kunnen ze dan zo blind zijn, vraag je je af. Om troost te vinden - of eigenlijk om de dag door te komen neemt ze stiekem af en toe een slokje alcohol. Dat is toch niet zo erg? ledereen doet het, toch? Ze beschermt zichzelf. Ze móét wel, want niemand anders doet het. In de spiegel maakt ze haar blik wazig, zodat alles vervaagt en ze zichzelf niet scherp hoeft te zien. Dat kan ze niet aan. Ze zou breken.
Door te drinken denkt ze een leukere, betere versie van zichzelf te worden. Ze "voegt kleur toe aan wat saai en lelijk was". Ze voelt zich weer even veilig, net zoals bij haar oma. De wereld wordt draaglijker.
Tot het op een avond helemaal misgaat. Ze maakt verkeerde keuzes, raakt zichzelf kwijt en wordt keihard geconfronteerd met haar kwetsbaarheid. Juist hier voel je hoe belangrijk het is om de juiste mensen om je heen te hebben. Je hoeft niet alleen te zijn om je eenzaam te voelen.
Wanneer Bella wakker wordt in het ziekenhuis, kan ze niet langer wegkijken. Er moet iets veranderen. Ze gaat naar een afkickkliniek en vindt stukje bij beetje zichzelf terug. Ze leert situaties beter inschatten en begint aan een genezingsproces dat haar hele leven zal duren.
De schrijfstijl van Kathleen Glasgow is prachtig. Dit boek is met zoveel respect, zachtheid en gevoel geschreven - soms bijna poëtisch. Bella heb ik omarmt en ik wil haar niet meer loslaten. Ik gun haar de wereld.
@misskathleenglasgow, je hebt een plekje in mijn hart gekregen. De brief van de auteur bezorgde me een brok in mijn keel. Wat een krachtig en eerlijk verhaal heb je geschreven.
Dit boek kwam diep bij mij binnen en zal me nog heel lang bijblijven.
"Waar je ook bent.
Hoe donker de reis ook lijkt. Kom terug.
lemand heeft het licht voor je aan gelaten."