Een ode aan boeken en vriendschap

Dit boekje met zijn bescheiden aantal bladzijden van 203 en de wat lieflijke voorkant zou zomaar maar eens bij vele aan hun aandacht kunnen ontsnappen. Ook de flaptekst is zoetig en doet meer denken aan het dagboek Henrik Groen. Dit alles doet afbreuk aan het daadwerkelijke verhaal, want dit boek is niet alleen een ode aan boeken en literatuur maar vooral een ode aan vriendschap, groei, begrip, rijping en verbinding.

Het is ontroerend omdat je het einde van het leven van meneer Piquier ervaart maar tegelijkertijd de strijd om het leven nog te gaan leven via Grégoire beleeft. Elke gebeurtenis in het leven is terug te vinden in een passage uit de geschiedenis van de literatuur en door het boek heen weet meneer Piquier er heel wat te benoemen. Saai wordt het daardoor echter niet. Het enige minpuntje is de relatie die wordt beschreven (of eigenlijk niet goed wordt beschreven), tussen Grégoire en een verpleegster. De schrijver wil hiermee de weg van de liefde en de adolescentie aangeven maar dat is maar beperkt gelukt. Lees je hier gewoon overheen dat heb je een prachtig, ontroerend en wijs boek in handen, die het als verfilming, mits het op de manier van Intouchables gedaan wordt, heel goed zou doen.