Mooi en verontrustend

Ten eerste is daar de fel oranje omslag van het boek met de alleszeggende foto die meteen indruk maakt. Dit boek zal zeker opvallen in de boekhandels. Maar ook het onderwerp is origineel.

De vreselijke geschiedenis over de Aboriginals is een onderbelicht onderwerp in de literatuur. Wanneer je het echter goed gaat opzoeken kom je tot de ontdekking dat er vanaf 1910 zo een zestig jaar lang 100.000 kinderen bij hun gekleurde families werden weggehaald vanwege hun 'witte' huidskleur. Deze kinderen worden ook wel de 'gestolen kinderen' genoemd. Ze moesten assimileren in de blanke samenleving.
Waar de overheid dus eigenlijk bescherming moest bieden aan een bevolkingsgroep, de Aboriginals, bleken ze hun ergste vijand en werden ze onderdrukt en levens voorgoed verwoest.

De auteur Tony Birch, zelf deels van Aboriginal afkomst, heeft dat mooi en indrukwekkend weten te verwoorden in het verhaal van Odette en haar kleindochter Sissy.
Birsch heeft een eenvoudige maar wel beeldende schrijfstijl waardoor de problematiek goed naar boven komt. Hij weet de problemen en het gevaar waar Odette en haar kleindochter Sissy zich in bevinden goed te verwoorden. Hun overlevingsdrang, hun verzet en het uiteindelijk resultaat komen goed uit de verf.

Het gevaar van een eenvoudige schrijfstijl is echter dat de daadwerkelijke emotie niet zo goed over komt. Hierdoor mist het verhaal de diepgang. Angsten worden benoemd maar zijn niet echt te voelen, echter wel te begrijpen. Eigenlijk geldt dat voor alle onderwerpen die aangehaald worden in het boek; ze zijn net niet voldoende uitgewerkt.
Zo is er een hele Aboriginal-geschiedenis die beter belicht had kunnen worden. De keuze van de dochter van Odette om haar kind achter te laten had meer uitleg kunnen krijgen en tijdens de vlucht van Odette blijven de moeilijkheden aan de oppervlakte hangen. Maar boven alles hadden de angsten en zorgen van Odette over haar kleinkind en haar eigen gezondheid meer aandacht verdiend door echt op het gevoel in te gaan.

Daarentegen is wel degelijk tussen de regels de liefde voor familie en de kracht van vrouwen te lezen. Het boek is afwisselend mooi en verontrustend en had van mij twee keer zo dik mogen zijn. Met de juiste diepgang had je dan kunnen verdrinken in het angstaanjagende leven van de dappere, lieve en sterke vrouw Odette en haar onschuldige kleindochter Sissy. Odette die heel ver gaat om het leven van een wit meisje te beschermen tegen de wreedheid van een overheid.

Met dank aan uitgeverij Mozaïk voor het recensie exemplaar en dat ik onderdeel mocht zijn van deze blogtour. Met heel veel plezier heb ik dit boek gelezen. Een verhaal wat zeker onder de aandacht gebracht moet worden. Een stuk onderbelichte geschiedenis en de onvoorwaardelijke liefde en de kracht om voor je eigen bloed op te komen.