Geheimen slopen relaties

Malin Stehn is erg goed in het uitschrijven van complexe onderlinge relaties. Ze weet feilloos de vinger op de zere plek te leggen en laat dit als rode draad door haar verhaal heen lopen.

Ze heeft een hele duidelijke en prettig leesbare schrijfstijl, waarbij ze de spanning bij bijna elke bladzijde een beetje weet laten op te lopen.
Het verhaal wordt vanuit meerdere personages verteld en dat heeft ze subliem gedaan. Daar waar je je bij andere boeken nog weleens verstrikt raakt in wie nu wat en wanneer verteld is dat bij dit boek erg duidelijk. Niet alleen omdat boven het hoofdstuk de naam van de vertellende persoon staat maar vooral ook omdat het verhaal daar gewoon verder gaat. Alleen komt er dan weer iets bij, of zie je het vanuit een andere hoek. Daar waar de een stopt met praten of denken gaat de ander verder. En zo kom je steeds meer te weten over de bizarre verhoudingen en geheimen die deze mensen al jaren onderling blijken te hebben.

Veel wendingen en onderlinge geheimen
De emoties die de personages doormaken zijn goed beschreven. Gedurende het verhaal kom je, omdat het verhaal teruggaat naar het verleden, ook steeds meer over de hoofdpersonen te weten. Zo hebben ze aan het einde van het boek een volledig kloppend karakter.
Omdat er onderling veel speelt en er geheimen zijn krijgt het verhaal ook steeds weer een heel andere wending. Daardoor is het vrijwel onmogelijk om het boek weg te leggen. Je wil per se weten hoe het verder gaat.
Eenmaal bij het einde kom je nog voor een verassing te staan. Al zal een doorgewinterde lezer het misschien wel kunnen raden en is wellicht iets teleurgesteld.

De waarheid
Eén ding maakt het verhaal van het boek ‘Tot de dood ons scheidt‘ wel heel duidelijk: Geheimen slopen relaties en uiteindelijk zal de waarheid, hoe dan ook, aan het licht komen.