een soort van recensie ofzo: De waarheid volgens Mason Buttle

Ik zal je wat zeggen. Eens in het jaar ben ik jarig. Ik krijg dan cadeau’s. Ook boeken. Dit is daar eentje van.

Mason Buttle woont op een appelboomgaard waar hij ook twee appelseizoenen gelden zijn beste vriend is verloren. Gevallen. Ik zal je wat zeggen. Gevallen door de trap die tegen hun boomhut stond. Een trap die Mason heeft gebouwd. De inspecteur gelooft niet dat Mason het volledige verhaal verteld. Maar er is iets wat je moet weten… Mason is niet de meest heldere jongen die er is. Hij vind het moeilijk om zijn gedachte en gebeurtenissen op een rijtje te krijgen, heeft zware dyslexie en daarbij zweet hij enorm. Krijgt Mason de schuld van alles of lukt het om de waarheid boven water te krijgen?

Ik zal je wat zeggen. Het karakter Mason vind ik top! Het is een knetter vriendelijke jongen met het hart op de juiste plaats. Maar door wie hij is en zijn beperkingen natuurlijk een prooi voor de “sterkere”. Het laat me weer zien wat pesten is. Structureel pesten. Het voelt bizar dat Mason hier een weg in heeft gevonden. Het roept in ieder geval van alles bij mij op.

Ik zal je wat zeggen. Dit boek heeft echt hele korte zinnen. En de zin “Ik zal je wat zeggen.” Ga je vaak tegenkomen. Ondanks dat het helemaal bij wie Mason is vind ik dat niet echt lekker lezen. En dan kom ik op pagina 17 en dan word ik geprikkeld. Ik heb wel zin in een mysterie!

Ik zal je wat zeggen. De waarheid ontvouwt zich op een andere manier dan ik had gehoopt. Leslie Conner zet voor mij wel een tof perspectief, maar breidt dat niet uit. Ik wilde achter de waarheid komen via De Draak (gewoon zelf lezen als je wilt weten wat dat is). Dat het langzaam stukje voor stukje duidelijker wordt. Helemaal vanuit een jongen die niet zo snel van begrip is.

Ik zal je wat zeggen. Op de een of andere manier heb ik nu zin in appelkruimeltaart en om te klussen...