een soort van recensie ofzo: Lang Leve de Koningin (8+)

Het is de favoriete kinderfilm (1995) van mijn wederhelft. En in een verwoede poging om haar weer aan het lezen te krijgen gaf ik haar de uhm… verboeking van de film cadeau. Het staat dus in de kast en is het nu mijn beurt. Ga ik hierdoor beter leren schaken?

Sara is acht en de mensen om haar heen snappen niks van haar. Ze haalt onvoldoendes en het gaat steeds slechter. Maar dan ontdekt ze schaken. Dat vind ze wél interessant en dat wil ze leren. Maar waarom is dat voor haar moeder toch zo een groot probleem?

Wat ik al snel merk is dat ik het een tikkeltje kinderachtig geschreven vind. Later valt deze stijl voor mij op zijn plaats maar het zorgt er in ieder geval voor dat ik er niet doorheen race. Als ik teveel bladzijdes lees ga ik me eraan irriteren.

Wat ik te gek vind aan het boek is de diepte. De diepte die de karakters krijgen. Je komt dingen te weten die je niet kunt weten als je de film kijkt.
In de film is de meester al naar, maar omdat het boek je ook meeneemt naar zijn gedachtes wordt hij onuitstaanbaar en waanzinnig arrogant. Hij kijkt enorm neer op Sara en op het einde is hij ook nog eens vreselijk hypocriet. Ook haar moeder is het grootste gedeelte van het verhaal met zichzelf bezig en luisteren niet naar Sara. Het iets wat kinderachtige toontje zorgt er bij mij voor dat de volwassenen (en Mariette) nóg onuitstaanbaarder worden dan ze al zijn.

Het boek gaat over leren schaken. Over anders denken. Over niet begrepen worden. Over het leren kennen van je vader. En dat laatste raakt mij het meest.