een soort van recensie ofzo: Owen en de Soldaat

Als Lisa Thompson iets nieuws schrijft dan moet ik dat lezen. Punt. En er is geen beter moment om Owen en de Soldaat vandaag te lezen.

Owen heeft een geheim. Dat geheim zit op een bankje in het openbare park op weg naar school. Owen is in zichzelf gekeerd en praat met bijna niemand maar tegen de stenen soldaat die op dat bankje zit wel. Maar dan komt hij te weten wat de gemeente met de soldaat wil doen…

Vorig jaar ontdekte ik Lisa haar boeken en ik vind ze geweldig. Dit boekje, want dat is het met maar 95 pagina’s, is daarin geen uitzondering. Ondanks dat er maar weinig woorden in staan weet ze zoveel te vertellen. In korte tijd weet ze je van alles te vertellen over Owen. Over zijn belevingswereld, zijn gevoelens en zijn problemen. Er is tussen de regels zoveel te lezen.

Het gedicht wat Owen schrijft is simpel. Maar het raakt me. Ik heb enorm met Owen te doen en het maakt zo goed duidelijk dat herdenken belangrijk is. Het stil staan bij dat wat ooit gebeurde kan je doen, maar dat is voor mij uiteindelijk heel abstract. Wat weet ik nou van oorlog… Dit boek laat zo mooi zien dat je vandaag, ook al ben je nog maar 10, een hele hoop te herdenken kan hebben.

Er staat 9+, maar volgens mij kan je dit meer dan prima eerder lezen. De letters zijn lekker groot en Lisa schrijft toegankelijk en fris. Voorlezen is altijd een goed idee!

En trouwens… Billy Bones heeft Owen en de Soldaat ook als luisterboek uitgegeven. Gratis en voor niks! Bijvoorbeeld te vinden op Soundcloud. Gewoon luisteren dus.