Er zit een vleugje mysterie in die de titel Dwaallicht ook goed blijkt te verklaren.

Recensie

Dwaallicht van Zoë Marriot
@defontein

Zoë Marriot begon tien jaar geleden al met het boek en heeft het na verschillende ontwikkelingen in haar leven onlangs opnieuw geschreven. Toen pas was ze er klaar voor schrijft ze in haar nawoord.
Dwaallicht is haar eerste roman die in het Nederlands vertaald is.

Het verhaal speelt zich in twee tijden af, in 1924 moet Xante van haar ouders met haar neef trouwen en dat wil ze helemaal niet. Een vreselijke ramp is het gevolg…. En in de huidige tijd erft Juliet een huis van een tante die ze nooit heeft gekend in een stadje waar ze nog nooit van heeft gehoord……

Wat gelijk opvalt is dat Marriot alle details in het boek gelijk een accent wil geven in de vorm van een kleur, een geur of iets anders. Ze vertelt op zo’n manier dat de spanning en de sfeer van de tijd en plaats waarop beide tijden zich afspelen goed doordringt tot de lezer.
Het belooft een heerlijk spannende roman te worden.

Op het moment dat je het verhaal van Xante uit 1924 leest vergeet de lezer bijna het verhaal van Juliet en andersom. Beide personages spreken goed aan en de verhalen zijn ontroerend en meeslepend.
Het plaatsje zelf speelt haar eigen rol, iedereen kent elkaar en elkaars geheimen.
En door de bijzondere dromen van Juliet lopen ze bijna naadloos in elkaar over.

Marriot beschrijft hier een heel bijzondere variatie van het genre dual time en spannende roman. Er zit een vleugje mysterie in die de titel Dwaallicht ook goed blijkt te verklaren.
Liefhebbers van Bridgerton, Outlander en Virgin River gaan dit boek zeker waarderen.

Het verhaal draait echt om pijn van wat er had kunnen zijn als…. En de wens om het verleden te kunnen veranderen. Over vasthouden aan liefde en hoop. Maar ook om jezelf te mogen zijn en eigen keuzes te mogen maken.

Het is een uitdaging om alle lijntjes die Marriot heeft ingezet te kunnen blijven volgen en niet alvast zelf een oplossing te bedenken voor de problemen. Dat komt omdat heden en verleden zo mooi met elkaar verbonden zijn.
Het geheel is zo onvoorstelbaar goed geplot dat doorlezen echt de moeite waard is.

Het nawoord is zo mogelijk nog ontroerender dan het verhaal zelf en laat zien dat een auteur zelf ook heel veel geduld moet hebben om een boek te kunnen schrijven.

Ps Ik heb het boek ook in gedeeltes geluisterd en dat was ook een hele mooie beleving van het boek.