Een boek dat laat zien dat het leven geen spel is maar voor veel vrouwen een keiharde wedstrijd van elke dag.

Als vluchteling in Denemarken zette Khalida Popal zich in voor het blootleggen van wijdverbreid seksueel misbruik door de voormalig president van de Afghaanse voetbalbond. Dat gebeurt onder andere door het schrijven van dit boek.

Khalida groeit op in Afghanistan als de Taliban aan de macht komt, ze vlucht met haar familie naar een vluchtelingenkamp in Pakistan.
Daar leert ze voetballen maar als ze terugkeren naar Khabul omdat de Amerikanen deze stad hebben veroverd blijkt dat ze dat als meisje niet mag spelen.
Ze laat zich echter niet tegenhouden en uiteindelijk na veel strijd wordt ze medeoprichter en aanvoerder van het Afghaanse vrouwenvoetbalteam.
Ze vlucht naar Denemarken en vanuit deze veilige haven zet ze zich in voor vrouwenrechten in haar geboorteland.
Het is lastig om woorden te geven aan wat ik gelezen heb, het levensverhaal van Popal komt zo binnen en is voor velen nog steeds dagelijkse realiteit.
Dat lijkt alsof ik in de boekbeschrijving het plot al verklap maar het verhaal gaat over zoveel meer.
Popal neemt de lezer mee naar een land dat jaren geleden dagelijks in het nieuws kwam en tegenwoordig nauwelijks meer. Dat betekent niet dat het in Afghanistan (en veel andere landen) ineens allemaal goed is.

De strijd die zij en haar teamgenoten moeten leveren is ongekend zwaar, en wordt verteld door mooie vergelijkingen van momenten tijdens het voetballen.
Popal laat in het verhaal ook niets achterwege omdat ze het hele verhaal wil vertellen.
Het gaat namelijk niet alleen om een balspel maar om misbruik van de vrouwen, hun alle rechten zoals school en werk en identiteit afnemen en onderdrukken in het kader van het geloof.
Ze neemt daarbij niet haar eigen verhaal als voorbeeld maar ook de verhalen van andere vrouwen.
Wat ook goed is beschreven is hoe ze weer terugkeert in de beleving van zichzelf als tiener als ze vertelt over het leven vóór de Taliban de macht overneemt. Ze vertelt haar angst en de kou terwijl ze op de vlucht moet voor de Taliban en in een vluchtelingenkamp gaat wonen. Hopen op een beter leven. De verontwaardiging en angst als haar familie besluit terug te keren is ongekend goed beschreven.
Ze neemt de lezer mee op de reis die zij en haar teamgenoten moeten maken, vol angstige en spannende momenten maar ook met momenten waarop ze gewoon genieten van het voetballen en andere kleine lichtpuntjes in hun bestaan.
Het epiloog laat zien dat er nog een strijd gestreden moet worden en dat het verhaal nog lang niet klaar is.

Een boek dat laat zien dat het leven geen spel is maar voor veel vrouwen een keiharde wedstrijd van elke dag. Een strijd om te mogen zijn wie ze zijn en niet bang meer te hoeven zijn.