Hoe een rechtszaak van 83 jaar geleden nu nog de gemoederen van een lezer bezig kan houden.

Een jong gezin gaat op familiebezoek en krijgt op de terugweg een verschrikkelijk ongeluk dat het leven kost van 3 van hun vier kinderen. Dit verhaal, gebaseerd op waargebeurde feiten wordt stukje voor stukje gereconstrueerd door een journalist, hij vertelt je erover alsof je samen in een bruin café zit bij te praten bij een cappuccino. Dan komen er feiten naar boven over overspel en een plan om samen opnieuw te beginnen. Zonder zijn huidige gezin. Wat is waarheid en is een onderzoek naar dit zo getroffen gezin wel eerlijk? Of juist hard nodig! “Nergens botst het, nergens blijven vragen onbeantword” Eerst voel je medelijden met het gezin, de vader die radeloos uit het water klimt, de omstanders die proberen te helpen waar ze kunnen en dan het verlies van 3 kleine jongetjes, De ouders liggen in het ziekenhuis als de kindjes begraven worden…..dan, een tijdje na het ongeluk begint de twijfel te knagen bij de journalist en de politie. Het wordt op zo’n manier geschreven dat je je onderdeel van het geheel voelt. Alsof jij de krant van dat moment leest en het nieuws volgt en de roddels hoort. Pas op het eind wordt duidelijk wie er gelijk heeft. Links en rechts worden nog andere misdaden uit de doeken gedaan waardoor het verhaal nog spannender en veelzijdiger wordt. En je echt ontdekt in wat voor tijden de mensen toen leefden en hoe het rechtssysteem werkte. En het maakt het geheel realistischer, een journalist buigt zich namelijk niet over een zaak maar meerdere zaken. En de politie zonder indrukwekkende CSI methoden, Allemaal factoren die het lezen tot een plezierige leeservaring maken. Hoe een rechtszaak van 83 jaar geleden nu nog de gemoederen van een lezer bezig kan houden.