Lezersrecensie
We stelen niet van de rijken, we geven het aan de armen
In 2012 kocht ik mijn eerste Kristin Harmel boek en ik was meteen verkocht. Haar verhalen weten me altijd vanaf het eerste hoofdstuk te boeien en ik voel direct een klik met de hoofdpersonen. Vooral haar oorlogsboeken raken mij. Harmel bespreekt interessante en onbekende kanten van het Franse verzet. Zoals de rol van de kerk in ‘Het boeken van verloren namen’, Franse wijnboeren in ‘Een dichtbij verleden’ en moslims in ‘Zolang er sterren aan de hemel’ staan. In dit nieuwe boek, ‘Voor altijd bij mij,’ lezen we hoe het verzet werd gefinancierd.
Het verhaal heeft twee tijdlijnen. We lezen over de Tweede Wereldoorlog in Parijs en de huidige tijd (2018) in Boston, Amerika. De hoogbejaarde Colette Marceau blikt terug op haar leven.
Colette is geboren in Parijs. Haar moeder Annabel komt uit Engeland en is een afstammeling van Robin Hood. De overtuiging van Hood (We stelen niet van de rijken, we geven het aan de armen) zit in Annabels genen. Om het verzet te kunnen financieren steelt Annabel sieraden van Fransen die voor de kant van die Duitsers gekozen hebben. Tot ergernis van haar man leert ze ook haar oudste dochter Colette stelen. Wanneer de tweelingarmband van haar Joodse vriendin gestolen wordt, besluit Colette die terug te stelen. Helaas wordt ze betrapt, wat tot haar dood leidt.
Zeventig jaar later zet Colette nog steeds het werk van Robin Hood voort. Door sieraden te stelen financiert Colette een centrum voor Holocausteducatie en vele andere goeden doelen. Op een dag ontdekt Colette dat de helft van de tweelingarmband op een tentoonstelling te bewonderen is. Ondanks dat haar vingers kriebelen om het sieraad te stelen, besluit ze op zoek te gaan naar gerechtigheid. Door de eigenaar van de armband te achterhalen hoopt ze de verrader van haar moeder en zus te kunnen ontmaskeren. Haar zoektocht brengt veel teweeg.
Het is een prachtig en emotioneel verhaal. Gerechtigheid, schuldgevoelens, hebzucht, rouw, moed, traumaverwerking en vergeving spelen een grote rol.
Ik vind zowel de oorspronkelijke titel als de Nederlandse titel goed gevonden. De oorspronkelijke titel is, 'The stolen life of Colette Marceau'. De Duitsers hebben Colettes leven voorgoed verwoest. Ze groeide zonder haar ouders op en was door haar trauma niet in staat om zelf een gezin te stichten. Het is goed om over na te denken hoeveel levens de Duitsers wel niet gestolen hebben en hoeveel kinderlevens er nog steeds overal ter wereld worden verwoest. De titel voor 'Voor altijd bij mij' slaat op de andere helft van de armband en de herinnering aan Colettes zus Liliane. Meer dan 60 jaar koesterde Colette de armband en er ging geen dag voorbij dat ze niet aan haar vermoorde zusje Liliane dacht.
Ik denk dat iedereen het goedkeurt hoe Annabel en Colette tijdens de Tweede Wereldoorlog te werk gingen. Maar Colette ging er haar hele leven mee verder. Ze stal voor meer dan 30 miljoen dollar aan juwelen en sluisde de bedragen over naar allerlei eerzame organisaties. Wanneer vind jij dat stelen geoorloofd is?
Het verhaal heeft twee tijdlijnen. We lezen over de Tweede Wereldoorlog in Parijs en de huidige tijd (2018) in Boston, Amerika. De hoogbejaarde Colette Marceau blikt terug op haar leven.
Colette is geboren in Parijs. Haar moeder Annabel komt uit Engeland en is een afstammeling van Robin Hood. De overtuiging van Hood (We stelen niet van de rijken, we geven het aan de armen) zit in Annabels genen. Om het verzet te kunnen financieren steelt Annabel sieraden van Fransen die voor de kant van die Duitsers gekozen hebben. Tot ergernis van haar man leert ze ook haar oudste dochter Colette stelen. Wanneer de tweelingarmband van haar Joodse vriendin gestolen wordt, besluit Colette die terug te stelen. Helaas wordt ze betrapt, wat tot haar dood leidt.
Zeventig jaar later zet Colette nog steeds het werk van Robin Hood voort. Door sieraden te stelen financiert Colette een centrum voor Holocausteducatie en vele andere goeden doelen. Op een dag ontdekt Colette dat de helft van de tweelingarmband op een tentoonstelling te bewonderen is. Ondanks dat haar vingers kriebelen om het sieraad te stelen, besluit ze op zoek te gaan naar gerechtigheid. Door de eigenaar van de armband te achterhalen hoopt ze de verrader van haar moeder en zus te kunnen ontmaskeren. Haar zoektocht brengt veel teweeg.
Het is een prachtig en emotioneel verhaal. Gerechtigheid, schuldgevoelens, hebzucht, rouw, moed, traumaverwerking en vergeving spelen een grote rol.
Ik vind zowel de oorspronkelijke titel als de Nederlandse titel goed gevonden. De oorspronkelijke titel is, 'The stolen life of Colette Marceau'. De Duitsers hebben Colettes leven voorgoed verwoest. Ze groeide zonder haar ouders op en was door haar trauma niet in staat om zelf een gezin te stichten. Het is goed om over na te denken hoeveel levens de Duitsers wel niet gestolen hebben en hoeveel kinderlevens er nog steeds overal ter wereld worden verwoest. De titel voor 'Voor altijd bij mij' slaat op de andere helft van de armband en de herinnering aan Colettes zus Liliane. Meer dan 60 jaar koesterde Colette de armband en er ging geen dag voorbij dat ze niet aan haar vermoorde zusje Liliane dacht.
Ik denk dat iedereen het goedkeurt hoe Annabel en Colette tijdens de Tweede Wereldoorlog te werk gingen. Maar Colette ging er haar hele leven mee verder. Ze stal voor meer dan 30 miljoen dollar aan juwelen en sluisde de bedragen over naar allerlei eerzame organisaties. Wanneer vind jij dat stelen geoorloofd is?
1
Reageer op deze recensie
