Helaas niet mijn ding

Ik had een haat-liefde verhouding met dit boek... Ik heb me vermaakt, maar vond ik het goed? Nee, helaas niet..

De schrijfstijl was wat lastig voor mij. Sommige zinnen en delen leken regelrecht uit een dichtbundel te komen. Mooi, maar niet echt mijn ding.

De setting van dit verhaal, De Sorrowsong University, was top. Het is een oude en elitaire school in de Schotse Hooglanden. Ik ben dol op Schotland en zijn prachtige kastelen en oude gebouwen. Daar voelde ik me dus echt thuis. Ik had zelfs zo nu en dan een beetje Hogwarts vibes.

Ik voelde ook vrij weinig connectie met Ophelia en Alex, maar dat vind ik altijd een persoonlijke kwestie. Ik vind wel dat hun gevoelens en struggles goed verwoord waren. De dual POV hielp ook wel om daar een extra goed beeld voor te krijgen. Alex ben ik wel leuker gaan vinden gedurende het verhaal, maar ik heb nooit aan Ophelia kunnen wennen. Ik snap waar ze vandaan kwam, maar ik vond haar af en toe heel vervelend.

De enige reden dat ik door wilde lezen is voor de Schotland vibes en de zoektocht van Ophelia in antwoorden over het overlijden van haar ouders. Vooral in het laatste punt moet ik kudo's geven naar de laatste paar hoofdstukken.

Het was voor mij geen hoogstandje, wel vermakelijk, maar ik weet nog niet of ik deel 2 ga lezen. Hopelijk bevalt hij jou beter!