Coup de foudre!

Katie Havers leventje is eenvoudig, ze werkt in het theehuis in haar dorp, en is best tevreden over haar relatie met Max. Maar is dat georganiseerde leventje wel genoeg? Er is tenslotte een hele wereld om te ontdekken. Een wereld die haar roept. Met een roekeloos en ondoordacht plan, slaat ze haar vleugels uit en neemt een drastische beslissing. Ze verruilt haar slaperige dorp in voor de hippe, bruisende City of Lights.

In het vrolijke gezelschap van haar tweelingzus Stella, stopt ze al haar spaargeld in een sober kaarsenwinkeltje, in het sprookjesachtige Crémieux. Iets wat misschien al op voorhand gedoemd is om te mislukken? Want Parijs is helemaal niet waar ze op gehoopt had. De norse, maar nieuwsgierige buurtbewoners zien haar absoluut niet graag komen. Maar Katie zet alles op alles om zich te bewijzen. Is het enkel de betoverende lichtjesstad waarvoor Katie valt? Of toch eerder voor de charmes van de knappe dokter, na een onverwachte ontmoeting?

Het boek is op een mooie manier vormgegeven. Zoals de Parijse highlights en de pastel kleuren op de cover, de macarons bij ieder nieuw hoofdstuk en een fijn lettertype. Maar ik was iets minder enthousiast over de binnenkant.

“Hij wil alleen het beste voor mij. Een bewolkte blik verscheen in haar ogen. Chips is het beste voor jou.”

Ik kon niet helemaal wennen aan de manier van schrijven, door bijvoorbeeld gebruik van bepaalde woorden op een bepaalde manier waardoor het voor mij niet lekker doorlas.

Katie is op zich een fijne personage, al voelde ik niet de connectie met haar die ik graag zou willen. Ondanks dat we toch best wat vergelijkenissen hebben. Bijvoorbeeld dat we allebei niet goed tegen veranderingen kunnen.
Ze is vooral bezig met haar zoektocht naar wat haar thuis is en dan met wie, wat of waar. Ze maakt als personage wel een mooie groei door, dat is leuk om te zien.

“Ik kon een glimlach niet tegenhouden en voelde hem openbarsten op mij gezicht. ‘Coup de foudre’. Excuseer? vroeg ik. Liefde op het eerste gezicht.

De hele setting in Parijs bevat alle ingrediënten voor een fijne feelgood natuurlijk. De macarons, de bezienswaardigheden, de taal (leuke Franse bijnamen: chou a la creme - ook wel roomsoes) en vergeet de romantiek niet (en die ene leuke dokter).

“Thuis vind je niet op één plek, Katie, maar bij iemand. Niet in een huis met oude bakstenen, of elder ver in een land. Nee, gewoon bij een persoon, die ervoor zorgt dat je je veilig en warm voelt.”

Het boek krijgt van mij 3 sterren omdat niet helemaal fan was van de schrijfstijl, maar ik de vormgeving, de hele setting en de verhaallijn wel leuk vond.