Je hoort, ruikt en proeft Bombay

Als ik vooraf had geweten dat Shantaram bijna 900 pagina’s telt, was ik er misschien niet eens aan begonnen. Met een digitaal boek voel je dat gewicht echter niet, en achteraf ben ik daar blij om. Het grootste deel van die pagina’s was absoluut de moeite waard.
Het meest heb ik genoten van Lin’s leven in Bombay en de vriendschappen die hij daar sluit, met name met Prabaker, Karla en Khader Khan. Als lezer word je ondergedompeld in uiteenlopende facetten van de Indiase cultuur: de blinde zangers, de staande baba’s, het leven in de sloppenwijken, de onderwereld, de wiegende hoofden en de alomtegenwoordige corruptie. Het voelt alsof je samen met Lin door de straten van de stad loopt.
De avonturen die hij beleeft zijn zeer beeldend beschreven. Je ruikt de sloppenwijken, hoort de honden blaffen, voelt de kou en zelfs de klappen die hij krijgt. Juist die zintuiglijke beschrijvingen maken het verhaal sterk en intens.
Minder prettig vond ik de lange gesprekken met Khader Khan over het doel van het leven. Ook Lin’s uitgebreide reflecties op zijn eigen gedrag en morele keuzes voelden soms langdradig en onderbraken voor mij het tempo van het verhaal. Die filosofische passages haalden me af en toe uit de beleving.