Meer dan een familiegeschiedenis

Broers gaat over de eigen familiegeschiedenis van Carolijn Visser. Ze zet haar vader Ar en diens broers Martin en Carel neer als drie mannen die ieder hun eigen weg gingen, maar onmiskenbaar door dezelfde tijd en achtergrond zijn gevormd. Een leraar, een meubelontwerper en kunstverzamelaar, en een beeldhouwer – en niet de minsten. De meubels en sculpturen vonden hun weg tot ver over de landsgrenzen.

Wat mij trof is hoe vanzelfsprekend kunst door hun leven heen liep. De één voelde zich meer aangetrokken tot beeldhouwkunst, de ander tot architectuur, terwijl Martin en Mia zich vol overtuiging op de moderne kunst stortten. Werken van de Cobra-groep werden zonder aarzeling ingeruild voor conceptuele kunst. Het tekent hun vooruitstrevende blik en hun bereidheid om mee te bewegen met nieuwe ideeën.

Carolijn Visser schrijft soepel en helder. Dat is prettig, want het verhaal begint overzichtelijk met twee broers die uit een trein op transport voor de werkverschaffing ontsnappen, maar al snel dijt de familiegeschiedenis uit. Er komen meer familieleden bij, partners, kinderen, kunstenaars en tijdgenoten. Soms duizelde het me van de namen, maar door haar rustige, toegankelijke stijl bleef ik toch goed bij de kern.

De familie was uitgesproken progressief en probeerde via kunst en ideeën vorm te geven aan een nieuwe wereld. In rake details laat Carolijn Visser zien hoe kunstenaars en bewegingen als Provo en het feminisme het naoorlogse, behoudende Nederland opschudden. Zo is Broers niet alleen een persoonlijk familieportret, maar ook een kleine sociale en culturele geschiedenis van Nederland na de oorlog.