Prachtig

In het Alpendorp waar Max woont lijkt de tijd stil te hebben gestaan. Hij brengt zijn dagen grotendeels door bij het raam, kijkend naar de vallende sneeuw en het stille dorp. Die rust wordt doorbroken wanneer de doodsklok luidt: zijn vriend Schorsch is overleden. Dat nieuws zet bij Max een stroom van herinneringen in gang.

Hij denkt terug aan hoe het dorp vroeger was. Oogsten ging samen met tradities en feesten, maar met de komst van machines is daar veel van verdwenen. Ook veel winkels en ambachten zijn verdwenen: de schoenmaker, slager en smid zijn er niet meer en van de cafés is er nog maar één over. Tegelijkertijd verandert het dorp door nieuwbouw en nieuwe bewoners, die weinig begrijpen van de ongeschreven regels van het dorpsleven.

Langzaam wordt ook duidelijk dat het dorp niet alleen maar gezellig en idyllisch is. Achter veel voordeuren schuilen moeilijke verhalen en er is wantrouwen tegenover buitenstaanders, bijvoorbeeld wanneer het gerucht gaat dat er vluchtelingen in het oude schoolgebouw komen.

Tommie Goerz schrijft mooi over het dorp en de vallende sneeuw, waardoor je soms bijna gaat verlangen naar dat rustige plattelandsleven. Tegelijk laat hij ook zien dat nostalgie niet alles zegt. Het dorp voelt soms warm en vertrouwd, maar kan ook gesloten en hard zijn. Juist dat maakt het boek mooi om te lezen.