Lezersrecensie
Ik had wel meer willen lezen over deze drie generaties
Het is even wennen dat Mathijs Deen in Gras niet schrijft over zee en Wadden, maar over het land. Geen zeemannen dit keer, maar tuinbazen: hoveniers die op adellijke landgoederen de tuinen, kassen en vooral het gazon onderhouden. Het boek is prachtig om te lezen.
In korte hoofdstukken volgen we drie generaties Valks, van 1848 tot 1954. Wat vooral opvalt, is hoe weinig ruimte er is voor het individu. Je doet wat je vader zegt, en die doet wat de landheer zegt. Je werk ligt vast, net als met wie je trouwt. Toch is de verhouding tussen landheer en tuinbaas niet kil. Er is wederzijds respect, trots op het vak en waardering voor elkaars rol.
De personages spreken weinig, emoties blijven vaak onder de oppervlakte, maar juist daarin schuilt de kracht van het boek. Je leest hoe een leven kan verlopen binnen strakke kaders, terwijl de tijd onvermijdelijk doortikt. Gras is een klein boek, maar het had van mij nog heel wat dikker mogen zijn.
In korte hoofdstukken volgen we drie generaties Valks, van 1848 tot 1954. Wat vooral opvalt, is hoe weinig ruimte er is voor het individu. Je doet wat je vader zegt, en die doet wat de landheer zegt. Je werk ligt vast, net als met wie je trouwt. Toch is de verhouding tussen landheer en tuinbaas niet kil. Er is wederzijds respect, trots op het vak en waardering voor elkaars rol.
De personages spreken weinig, emoties blijven vaak onder de oppervlakte, maar juist daarin schuilt de kracht van het boek. Je leest hoe een leven kan verlopen binnen strakke kaders, terwijl de tijd onvermijdelijk doortikt. Gras is een klein boek, maar het had van mij nog heel wat dikker mogen zijn.
1
Reageer op deze recensie
