Vrouwenportret!

De weidse wildernis. Door: Lauren Groff.

Na Matrix schreef Groff weer een geschiedkundig verhaal over een vrouw; hulde daarvoor! Hoe meer (fictieve) vrouwen een podium krijgen hoe beter.

Ik ben dol op Matrix, hoewel het best een donker boek is én De weidse wildernis is nog donkerder. Hoewel dat realistisch is, is het ook een beetje jammer. Ik zou graag verhalen lezen over vrouwen (van vroeger) die iets minder moeten afzien en lijden.

Groff schrijft in beeld, geur én geluid. Je leef/loopt/lijdt mee met Zed, de hoofdpersoon. Je eet en schijt samen, je ijlt en triomfeert, hakt, vaart, doodt en huilt met haar. Het boek is héél zinnelijk en visceraal. De wildernis borrelt en bruist met al zijn geheimen en gevaren en ook jij, lezer, zit er middenin. Dat alles maakt dat je tot aan de laatste pagina aan het boek gekluisterd blijft.

Hoewel we hier en nu in een totaal andere wereld leven blijven veel verhalen van vrouwen eeuw na eeuw hetzelfde en dat maakt Groff met dit boek weer eens pijnlijk duidelijk.

De weidse wereld is letterlijk en figuurlijk duister en meeslepend; laat je onderdompelen.