Asylum: geesten en Schopenhauer

Vorig jaar ontdekte ik de boeken van Ambrose Ibsen, een selfpub auteur uit Amerika. Zijn horror romans zijn geweldig. ‘House of Long Shadows’ was het eerste boek dat ik van hem las en dat mij voor het eerst de stuipen op het lijf joeg. Op dit moment lees ik ‘Asylum’ (2017), het eerste deel van Ibsens trilogie the afterlife investigations. Vanaf pagina een heeft hij mij weer te pakken.
Dit eerste deel gaat over de confrontatie van mensen met het bestaan van een realiteit achter de bestaande wereld. Dit thema wordt heel zorgvuldig en gedoseerd uitgewerkt waardoor het onder de huid van de lezer gaat zitten.
‘Asylum’ doet qua wereldopbouw denken aan de filosofie van Arthur Schopenhauer. Hierin is de zichtbare, fysieke realiteit een illusie (sluier). Achter deze illusie bevindt zich de echte realiteit. Vanaf dit punt splitsen de wegen van de filosoof en de schrijver zich. De eerste richt zich vanaf dat moment op de wil en Ibsen op geesten.
Er is een intrigerende overeenkomst tussen het mensbeeld van Schopenhauer en Ibsen. Bij beiden is de mens een metafysisch wezen dat zichzelf vragen stelt over leven en dood. De ontwikkeling van prof. Stephen Barlow laat op een overtuigende manier zien hoe een scepticus kan gaan geloven. Door de gebeurtenissen die hem overkomen gaat hij zich ondanks zijn rationele verzet steeds meer vraagtekens plaatsen bij zijn overtuigingen.
Een geweldig motief dat het thema ondersteunt is het zinnetje: ‘Can you hear them?’. Dit is een leidraad in de ontwikkeling die Stephen doormaakt. Het is een eenvoudige, doch enge uitnodiging om zich open te stellen voor het bovennatuurlijke. Vanwege deze beangstigende subtiliteit ben ik dol op het werk van Ibsen.
Ook is de antagonist in dit verhaal wederom meesterwerk. In dit eerste deel van de trilogie blijft er nog het een en ander onduidelijk over ‘Enid Lancaster’, maar deze mystificatie maakt het personage nog enger. De uitstekende beschrijving van haar is perfect. De lezer zal haar tijdens het lezen meteen voor zich zien. En het is duidelijk dat er mogelijkheden zijn voor een existentialistische uitleg.
Kortom, ‘Asylum’ is meer dan een spannend verhaal dat de lezer meteen meesleept. Door de wereldopbouw en het mensbeeld dat de auteur beschrijft zijn mogelijkheden voor een filosofische interpretatie aanwezig. Ibsen bewijst zichzelf als een schrijver die echt iets te vertellen heeft!