The Haunting of Gillespie House

Tijdens de eerste avondklok avond ben ik begonnen met ‘The Haunting of Gillespie House’ van Darcy Coates en ik kon pas stoppen toen het boek uit was: 3.00 uur. Hoewel het wederom een erg spannend verhaal was in een sterke atmosferische setting, was het qua thematiek het minst sterke boek dat ik tot nu toe van Darcy Coates mocht lezen.
Allereerst is het handig om aan te geven dat er twee verschillende edities zijn van ‘The Haunting of Gillespie House’. De eerste verscheen op 15 augustus 2015 bij Black Owl Books en bevat een novelle en ‘Crawlspace’. De tweede editie werd in 2020 uitgegeven door Poisoned pen press en bevat twee verhalen extra, namelijk ‘Bed and Breakfast’ en ‘Lights out’. Ik las de eerste versie.
Wederom is de atmosfeer in het boek fantastisch en wordt alleen overtroffen in mijn ervaring door ‘Craven Manor’ (2017). Gillespie House en de bijbehorende omgeving worden op een overtuigende en creepy manier beschreven, waardoor een sterke atmosfeer ontstaat.
Het thema van het verhaal is minder sterk. Dat heeft voor mij te maken met het meer beeldende en minder literaire karakter van de novelle. Haar andere boeken zoals ‘The Folcroft Ghosts’ (2017), ‘Craven Manor’(2017) en ‘The haunting of Rookward House (2017) hebben een meer existentialistische toon, waardoor ze voor mij enger zijn. Hier is het thema naast een klassieke strijd tussen goed en kwaad, het nemen van verantwoordelijkheid.
Dit komt het sterkst aan bod in de handelingen van twee belangrijke personages, namelijk Genevieve Gillespie en Elle. De eerste neemt op een heftige manier de verantwoordelijkheid op zich voor het welzijn van haar naasten. Elle neemt niet alleen de taak op zich om op het huis te passen. Ze probeert ook enkele onopgeloste zaken uit het verleden tot een einde te brengen. Aangezien dit boek eerder verscheen dan de bovengenoemde titels vermoed ik dat de ontwikkeling van deze auteur in de thematiek ligt.
En er is een motief dat erg sterk is in het verhaal, namelijk de relatie ouder – kind. En dat geldt met name voor de familie Gillespie. De verstandhouding tussen Genevieve en haar vader aan de ene kant en de huidige Gillespies en hun dochter aan de andere kant staan beiden in het teken van tragiek, pijn en verdriet. Al dit leed wordt verzacht dankzij Elle.
De antagonist is intrigerend. Jonathan Gillespie is een beangstigend personage. Alleen is zijn semantische betekenis in het verhaal op meerdere manieren uit te leggen. Aan de ene kant is hij een personificatie van duisternis als sekteleider die nog steeds van invloed is op het heden en aan de andere kant is hij een bewijs van de schuld van Genevieve.
Dus hoewel het niet haar sterkste boek is, zitten in dit verhaal toch de nodige elementen die het erg intrigerend en spannend maken om te lezen. #hauntingofgillespiehouse #darcycoates #poisonedpenpress