Wendigo: een aanstaande klassieker

Per toeval ontdekte ik ‘Wendigo’ van Mark Groenen. Dit verhaal is meesterlijk! Vanwege de meerduidigheid in het verhaal en gebruik van metaforen is dit godijntje wat mij betreft literatuur! En wel om de volgende redenen.
Om te beginnen evenaart dit godijntje de klassieker van Algernon Blackwood, ‘The Wendigo’ (1910). Enkele elementen uit het verhaal van Blackwood komen terug: kannibalisme, het verlangen om diep in de natuur te gaan zwerven en natuurlijk, de wendigo. En wat Groenen op de juiste wijze heeft gedaan is deze onderwerpen vertalen naar deze tijd en er leuke moderne wendingen aan gegeven, waardoor de verhalen samen een intrigerend complementair geheel worden.
Dan de thematiek. In mijn ervaring gaat het over ‘wanderlust’ in twee verschillende vormen: onnatuurlijk en bovennatuurlijk. De eerste komt aan bod in de vorm van drugs. Het verhaal laat de lezer op een confronterende wijze zien wat de gevaren zijn van het gebruik ervan. Wat de motieven ook mogen zijn om het te gebruiken, het is en blijft een onnatuurlijke manier om diepere en intensere ervaringen te beleven.
Het bovennatuurlijke in het verhaal is de wendigo. Niet alleen komt het wezen letterlijk in het verhaal voor, maar ook als metafoor. Dan is het monster een verwijzing naar een beweging, idee of persoon die uitermate hebzuchtig is en een slechte invloed heeft op de ecologie en zijn naaste omgeving. Met dit alles in gedachte zit er een aangename ironie in het verhaal.
In mijn ervaring zit er ook een licht engagement in met betrekking tot de huidige milieuproblematiek en dat maakt het extra speciaal. Dat wordt op de juiste wijze aangestipt in het verhaal en het zou interessant zijn om daar met een aantal lezers over te praten.
En het motief van vriendschap is erg intens. Boris, de hoofdpersoon heeft een sterke band met verschillende personages. De relaties die voor hem belangrijk zijn vormen hem. Bij beiden zijn ze sterk en toch verschillend. Waar de een namelijk altruïstisch en licht is, is de ander egoïstisch en extreem duister.
Kortom, zonder al te veel spoilers te geven hoop ik genoeg argumenten aangevoerd te hebben om te bewijzen dat de meerduidigheid van de ‘Wendigo’ het tot horror literatuur maakt! #wendigo #markgroenen #godijnpublishing #godijntjes