Een compleet ander stukje van de wereld, maar zeker niet minder mooi!

Björk reist naar het einde van de wereld om voor het eerst haar oma te ontmoeten... Oma Eiland, zoals ze genoemd wordt, woont op een afgelegen eiland. Als de ferry aanmeert, valt Björk van de ene verbazing in de andere. De bleke kinderen die naar haar zwaaien hebben nog nooit een hond gezien. Er is bijna nergens wifi. Björks oma is geen schattig oud vrouwtje en iedereen op het eiland woont in hetzelfde gebouw. En waarom zijn de bewoners toch zo blij met een berg aardappels? Als ook nog blijkt dat zojuist de laatste boot van het seizoen is vertrokken, beseft Björk dat ze geen andere keuze heeft dan op het eiland te overleven...

“De flat aan het einde van de wereld” is een intrigerend en uniek verhaal over overleven op een eiland (zonder dat je weg kunt), het vertrouwen winnen van een hechte gemeenschap, je plekje vinden en geaccepteerd worden. Het zal je maar gebeuren, aankomen op een eiland om je oma te gaan helpen revalideren en te horen krijgen dat er pas over maanden weer een veerboot komt, waarmee je terug kunt naar het vaste land. Dat is precies de situatie waarin Björk terecht is gekomen samen met haar hond Kappi, broer Ingó, vader en moeder. Hierbij komt dan ook nog dat haar oma niet bepaald met open armen op haar staat te wachten, zoals ze wel gedacht had. Het is direct in het begin duidelijk dat ze zichzelf moeten bewijzen en hun steentje moeten bijdragen aan de gemeenschap. Ze zijn de nieuwe mensen in de flat en omdat Atli (Björks vader) niet erg prettig bij zijn moeder weggegaan is heel wat jaren geleden, verloopt alles nogal (zacht uitgedrukt) stroef. Zullen ze ooit hun draai gaan vinden op het eiland of is het gedoemd om te mislukken?

Je leest het verhaal vanuit Björk, een jong, dapper en nieuwsgierig meisje, die de wereld met haar bijzondere persoonlijkheid een stukje mooier maakt. Voor haar is het eiland een complete andere wereld, waar ze in het begin nog erg weinig van begrijpt, maar ze doet zeker haar best om te helpen en alles te proberen te snappen. Andersom begrijpen de bewoners ook weinig van de nieuwkomers en vond ik zelf dat ze zeker in het begin ook niet genoeg hun best deden om Björk en haar ouders een warm welkom te bieden. Ingó namen ze eigenlijk veel sneller op in de gemeenschap. Elke bewoner van de flat, jong of oud droeg op zijn/haar eigen manier iets bij aan het verhaal. De ene op een betere en fijnere manier dan de andere, maar daardoor bleef het verhaal wel boeiend waardoor je door wilde blijven lezen.

De schrijfstijl van Arndís Pórarinsdóttir en Hulda Sigrún Bjarnadóttir is vermakelijk, fascinerend, vlot, speels, grappig en prettig. De manier van leven op het eiland is ontzettend intrigerend en maakt je nieuwsgierig naar hoe alles in elkaar steekt. Daarnaast ben je enorm benieuwd hoe dit alles af gaat lopen voor Björk, gaat zij haar plekje op het eiland ooit vinden? Gaat haar oma haar ooit accepteren? Er zitten nog een aantal spannende wendingen in het verhaal, er is namelijk iemand die de boel saboteert en gedurende het verhaal ben je volop aan het meepuzzelen hoe is nu precies in elkaar steekt. Langzaamaan, ontdek je samen met Björk de waarheid. Het grootste gedeelte was het alsof je naast Björk meeliep en alles samen met haar mee beleeft, waardoor je je nog beter kon inleven in het verhaal. “De flat aan het einde van de wereld” laat je een compleet ander stukje van de wereld zien, maar zeker niet minder mooi. Het is niet raar, alleen maar heel bijzonder.