Recensie Het verloren symbool

Dan Brown is wereldberoemd geworden met zijn bestseller De Da Vinci Code. Afgelopen najaar bracht hij een nieuw boek uit, weer omhuld door mysteriën, complotten, angst en historie. De vrijmetselarij speelt een centrale rol in Het Verloren Symbool. Weer is Dan Brown erin geslaagd om een bijzonder zorgvuldig uitgedachte Robert Langdon thriller neer te zetten, maar haalt helaas niet het niveau van zijn eerder genoemde meesterwerk.
Het boek speelt zich geheel af in het centrale punt van Amerika; Washington. De vrijmetselarij beschermd al eeuwen een mysterieuze piramide die een absolute macht verborgen houdt. Als vrijmetselaar en machtig persoon Peter Solomon wordt ontvoerd, wordt ook zijn beste vriend Robert Langdon erin betrokken. Het wordt een verhaald vol historie, kunst, geschiedenis en religie.
De symbolen, verwijzingen en historische gebeurtenissen vliegen je in het begin van het boek om de oren. Het ruim 500 bladzijden tellende boek heeft een té informatief begin. Alles wordt uitgelegd en verklaard. Een uitgebreide cursus symbolen komt je ten oren.
Maar in de loop van dit boek verander het, het wordt spannend, schokkend en zelfs horrorachtig. Het verhaal wordt langzaam bij beetje duidelijker. Een werkelijke pageturner begint zich te ontvouwen. Je wordt in het boek gezogen totdat er weer een minder stukje komt met veel uitleg. Hierna wordt je opnieuw vastgeketend door het verhaal. Je probeert te ontsnappen maar je rechter hand werkt niet meer mee, hierdoor blijf je lezen, bladzijde na bladzijde.
Het boek zit vol voorspelbare en onvoorspelbare gebeurtenissen. Dan Brown getuigt van een maximale inzet om een verhaal zo realistisch mogelijk te maken. Des te verder je in het boek vordert des te meer je begint te begrijpen dat je niet te oppervlakkig moet lezen, er zit naast een goed verhaal ook een nog sterker moraal in.
Al is de plot niet geweldig, zelfs een klein beetje voorspelbaar, heeft het mijn oordeel over dit boek niet kunnen verlagen. Het is zonder twijfel de beste thriller dat ik in een jaar heb gelezen. Een ware pageturner. Maar wel met zwakkere bladzijden. Voor mij heeft hij de vier sterren verdiend, niet meer maar zeker niet minder want: Ik schreeuw in mateloze enthousiasme… terwijl het boek me opslokt.