Heel veel verhaallijnen

Het boek start met de uitvoering van een goed voorbereide executie, verteld door de dader in een directe stijl. De korte passage stopt met een klifhanger om dan over te stappen naar de hoofdpersoon. Qua stijl en vormgeving maakt het je als lezer nieuwsgierig zodat je verder wil lezen.

Dan blijkt dat de dader een moord pleegt kort na de uitreiking van de Nobelprijs, geen evidente plaats voor een misdaad. Marklund laat Annika, de hoofdpersoon, getuige zijn van deze misdaad, zodat ze als journaliste spreekverbod opgelegd krijgt van de politie. De zoektocht naar de dader wordt aldus vertelt vanuit het verhaal van een getuige, maar ook vanuit het standpunt van de politie en ook van de dader. Door het spreekverbod krijgt Annika problemen met haar werkgever en wordt de relatie met commissaris Q van de recherche, die al moeilijk was, nog scherper. Een van de slachtoffers is de Nobelprijswinnaar geneeskunde, bekend als stamcelonderzoeker, een discipline die voor heel wat controversen en discussie zorgt. Marklund kan hierdoor de zoektocht vanuit diverse standpunten bekijken en de lezer erg nieuwsgierig laten raden naar mogelijke oplossingen.

Naast deze zoektocht krijg je ook gegevens over het leven van Alfred Nobel, bekend als de uitvinder van dynamiet en stichter van de Nobelprijs. Zijn onderzoek naar springstoffen heeft hem wel bekend en rijk gemaakt, maar tijdens de ontwikkeling ervan zijn er diverse ongelukken gebeurd, waarbij ook zijn broer is omgekomen. Dit feit drukt zijn stempel op Alfred en tevens ziet hij in dat zijn uitvinding zowel ten goede als ten kwade kan toegepast worden. Hij is een gedreven man en heeft zakelijke successen, maar op persoonlijk vlak loopt het niet zoals hij hoopt. Nobel is ook schrijver, iets wat hij op latere leeftijd terug activeert. Hij schrijft een toneelstuk dat wordt uitgegeven als hij stervend is, maar de gehele voorraad zal na zijn dood worden vernietigd, omdat het te controversieel werd geacht. Deze gegevens zijn leerrijk, maar ze zijn slechts met een fijne draad aan het verhaal verbonden.

Er is het verhaal van Jemal Ali Ahmed die verdacht wordt van terrorisme en door de regering wordt uitgewezen, ook al verblijft zijn familie hier. De man wordt door de CIA weggebracht, maar bij aankomst wordt hij door de plaatselijke politie aangehouden, gefolterd en veroordeeld. Heel wat hedendaagse problematieken, die echter niet uitgewerkt worden en, naar mijn aanvoelen, vrij stereotiep worden beschreven zonder dat er een binding is met het verhaal. Het is me niet duidelijk waarom dit gegeven in het boek is verwerkt.

De hoofdpersoon is de journaliste Annika die gehuwd is met Thomas. Hun huwelijk is problematisch, er zijn heel wat spanningen en Thomas blijkt ontrouw te zijn. Beiden hebben hun carrière die ze belangrijk achtten, wat aanleiding geeft tot wrijvingen, daar ze geen van beiden vaste uren hebben. Ze hebben twee kinderen, maar het zoeken naar een evenwicht werk - privé verloopt tumultueus. Ook haar relatie met haar schoonmoeder verloopt erg moeilijk.
Annika ontvangt een grote som geld, waardoor ze financieel geen problemen meer heeft. Als ze iemand wil helpen blijkt deze persoon niet snel tevreden en blijft beslag op haar leggen, het is bijna morele chantage.
Als ze verhuizen blijkt de buurman iemand te zijn die de buurt zo wat terroriseert.
Annika wordt getekend als een zelfstandige vrouw, die houdt van haar werk, haar man en haar kinderen, maar alles wordt zo extreem beschreven dat het soms mateloos irriteert. Slechts zeer uitzonderlijke is er sprake van relaties die warm en gemoedelijk verlopen, slechts af en toe is er enige humor in de dialogen aanwezig.

Haar man werkt op het ministerie aan een wetgeving rond het afluisteren van burgers door de ordediensten. Marklund stelt de vraag of dergelijke wetgeving soms in het leven wordt geroepen om de toegepaste praktijken te legaliseren. Zo wordt hier gesuggereerd dat Jemal wel degelijk een terrorist was, wat zou blijken uit het afluisteren en het volgen van hem. Ook deze zaken worden niet verder uitgewerkt en het verband met het oplossen van het misdrijf is me niet duidelijk.

Marklund haalt verder nog de problematiek aan van het internet inzake de nieuwsgaring, waardoor ook kranten deze weg moeten inslaan, wat een grote impact heeft op de werkwijze.
Ze beschrijft chantage en sabotage bij hoogtechnologische bedrijven en instituten, waarbij geld, eigenbelang en persoonlijke ambities een eerlijk verloop niet altijd toelaten.
Maar ook deze zaken worden niet altijd uitgewerkt.

Het is een misdaadroman maar geen thriller. Er zijn zoveel verhaallijnen en zo veel onderwerpen in te herkennen, dat de spanning soms wat wegvalt, zeker omdat niet alle lijnen met elkaar vervlochten zijn. Vandaar mijn eerder lage score.

Maar laat me wel duidelijk zijn : Liza Marklund heeft wat te vertellen en kan goed schrijven.
Dit boek bevatte voor mij te veel verhalen die niet verbonden waren en soms te ruw getekend waren, maar ik wil ongetwijfeld nog andere werken van haar lezen.