Opkomend nationalisme

Inspecteur Rheinhard en zijn vriend dokter Liebermann onderzoeken een aantal vreemde moorden die zich voordoen in Wenen omstreeks 1900, een tijd waarin zich heel wat veranderingen aandienen.

In een historische roman moet de schrijver een middenweg vinden tussen het verhaal op zich en anderzijds het uittekenen van het tijdsbeeld. Het is hierdoor niet het makkelijkste genre. Bij een historische thriller wordt verwacht dat het verhaal zo wordt geschreven dat er ook een zekere spanning aangehouden blijft.

Het misdaadverhaal staat centraal in dit boek, maar het is eerder dokter Liebermann die de centrale plaats inneemt dan wel inspecteur Rheinhard. Liebermann behoort tot de beau monde van Wenen, zodat Tallis deze wereld met zijn koffieshops, het gebak, de opera, de schermlessen enz uitvoerig beschrijft.

Via de dokter wordt ook aandacht besteed aan de leer van Sigmund Freud, die toch kan beschouwd worden van een van de voornaamste ijveraars van psychologisch onderzoek. Liebermann probeert deze leer toe te passen in het zoeken naar de daders en hun drijfveren.

Begin 20° eeuw was ook de tijd van het opkomend nationalisme waarbij tevens door bepaalde groepen geageerd werd tegen de katholieke kerk, tegen joden, tegen vreemdelingen. Tevens was er een hernieuwde belangstelling voor oude Germaanse erediensten en Runen, bijvoorbeeld door Guido List, een personage in het boek maar ook een historische figuur die correct werd beschreven.

Via de figuur van Mss Lydgate wordt de opkomst van de forensische wetenschap belicht en tevens de strijd van vrouwen om ook toegelaten te worden tot universitaire studies, wat toen niet evident was.

Er zijn tal van zaken die de achtergrond van het onderzoek naar de dader tekenen, zodat Tallis het boek schrijft in korte hoofdstukken, zodat hij telkens andere zaken kan belichten. Hierdoor blijft er een nieuwsgierigheid bestaan, je wil weten wat er aan de hand is, eerder dan een spanning. Het is hierdoor een vlot lezend werk.

Het aantal personages is eerder beperkt, maar er zijn toch een aantal secundaire verhalen, waarvan je je afvraagt wat ze met het centrale verhaal te maken hebben, wat me begon te irriteren. Het slot komt me ongeloofwaardig over, wat toch een domper was.

In historische romans acht ik het wenselijk dat er achteraan een nota aanwezig is, waarin wordt duidelijk gemaakt welke zaken of figuren historisch correct zijn en welke niet, wat hier niet is gebeurd. Daar Tallis toch diverse personages vermeld die wel degelijk hebben geleefd, vond ik het jammer dat deze info ontbrak.

Het blijft een vlot lezend werk, maar door het ongeloofwaardig slot en de diverse secundaire verhalen, blijft het voor mij een middenmoter.