Veel geschreeuw, en daardoor weinig wol

Ik was wel benieuwd naar dit boek, door alle publiciteit. Het boek geeft een goed inkijkje in de keuken van de Turkse orthodoxie in Bos en Lommer. Dat is op zich nuttig, en voor de schrijfster ook een mooie weg om haar gevoelens over haar opvoeding weer te geven. Het lijkt me een moedige dame, die zich gelukkig niet neerlegt bij de vrouwenrol die haar wordt toegestaan. Maar een goed boek is het niet bepaald: ik vind het erg schreeuwerig, en vooral echt niet goed geschreven. Zinnen die niet lopen, vergelijkingen die niet kloppen, woorden die verkeerd gebruikt worden, het is echt niet te lezen zonder ergernis. Heeft de redacteur zitten slapen? ‘Daarvoor ontwaarde ik dat ze onderduims schranste’, ‘om deze illegaliteit vooral in de occulte krochten van ons zelotenhuishouden te houden’, het lijkt nergens naar. Dus: ik snap dat de schrijfster een boodschap af wil geven, maar bij mij levert het vooral ergernis op dat je dat in een boek wilt doen terwijl je niet kunt schrijven.