Schrijnend en onthutsend

Wat is dit een heftig verhaal. De eenzaamheid van de kinderen enerzijds en vader Juliusz en moeder Lies anderzijds zijn voelbaar door het hele verhaal. Ook al is het een zwaar verhaal, toch is het mooi geschreven. Je krijgt als lezer de zwaarte mee die de personages ook moeten hebben gevoeld.

Het boek is geschreven in de derde persoon en in de hoofdstukken komen afwisselend de verschillende ‘hoofdrolspelers’ aan bod. Op die manier krijg je
de beleving van de verschillende personages mee.
Waarom Lies aan kinderen begon is niet duidelijk. De eerste (Stefan) was ongepland, en als lezer krijg je sterk het gevoel dat ze nooit aan de tweede en derde had moeten beginnen. Ze kon de kinderen geen liefde geven, ze pasten niet in haar leven en ze werden totaal door hun moeder genegeerd.

De dynamiek tussen de betrokkenen is heel goed in beeld gebracht, de onmacht en eenzaamheid van alle betrokkenen. Met name Bram's belevenissen vond ik hartverscheurend. Niemand die oog had voor de behoefte van de jongen aan geborgenheid...

Geen boek waar je vrolijk van wordt, toch ben ik blij dat ik het heb gelezen. Het maakt een diepe indruk op me.