Mooi

Lucy en Gabe ontmoeten elkaar op 11 september 2001, de dag waarop New York, het World Trade Center, wereldnieuws was. Ze trekken met elkaar op en dat wat volgt wordt hun verhaal. Dit is hun verhaal.

Het verhaal zuigt je op en spuwt je op de laatste bladzijde weer uit. Waar je je eerst afvraagt waarom het verhaal in de verleden tijd is geschreven in de jij-vorm, valt dat allemaal op zijn plek naarmate het verhaal vordert. Een mooi verhaal over diepgaande liefde, liefde die je aanvoelt maar je niet altijd goed aan een ander uit zal kunnen leggen.
Jill Santepolo weet op een krachtige en ogenschijnlijk simpele manier woorden te geven aan thema’s zoals opoffering, verlangen, keuzes, liefde en liefdesverdriet, moederschap/ouderschap en ook aan hoop.

Soms iets voorspelbaar waardoor ik minder geraakt werd dan andere lezers aangaven. En toch.., nu heb ik het boek een week uit en maakt dat niet meer uit. Het is een mooi verhaal. Santepolo zette de juiste toon door een iemand dit verhaal te laten vertellen.
Misschien niet voor iedereen een verhaal dat bij je zal blijven, maar toch: aanrader.