Mooi, maar niet helemaal

Ik kon in eerste instantie moeilijk in het verhaal komen, later ging dat iets beter. De schrijfstijl vond ik zelf niet altijd even prettig, maar ik vermoed dat deze voor kinderen wel fijn is.
Als lezer krijg je een mooi inkijkje in het autistische hoofd van Nova. Daarnaast heeft zij een verstandelijke beperking. Die term bestond toen nog niet en dus komt de term ‘achterlijk’ vaak naar boven bij Nova. Zijzelf vond dat niet fijn, want ondanks dat Nova nauwelijks verbaal communiceert, is zij wel heel slim.
De verandering van hulpeloos meisje naar een meisje dat zich geliefd durft te voelen bij haar nieuwe pleegouders is mooi en warm. Francine en Billy, pleegouders, nemen praktisch de ouderrol van Bridget over en Nova voelt zich schuldig tegenover Bridget als zij leuke dingen meemaakt.

Door middel van brieven vertelt Nova aan Bridget over haar gevoelens en wat ze meemaakt. Ze schrijft onder andere over de maatschappelijk werkster, mevrouw Steele, die altijd zegt dat Nova achterlijk is, leerachterstand heeft en niets weet. Uit een gesprek tussen mevrouw Steele en Francine en Billy blijkt dat zij Nova helemaal niet kent ook al kent ze Nova al 5 jaar.
Ik ben blij dat hulpverleners en onderwijzers de afgelopen 40 jaar zich ontwikkelt hebben en beter weten hoe zij op een (kind)vriendelijke manier om kunnen gaan met hulpbehoevende kinderen.

De ruimtevaart speelt een grote rol in dit boek. Dit verhaal gaat specifiek over de (ontplofte) Challenger, maar persoonlijk denk ik dat het noemen van het jaartal in het verhaal zelf niet eens zo belangrijk is. Als dit in het nawoord zou worden genoemd, zou dit ook veel duidelijk maken en kinderen iets leren over dit onderwerp. Het zou het verhaal er zeker niet minder om maken. Ik denk dat het kinderen op deze manier sneller zal aanspreken, maar zeker weten doe ik dat natuurlijk niet.
In dit geval is dat niet zo, maar bovenal vind ik het verhaal van de Challenger en Nova wel mooi met elkaar verweven.