Recensie: De Baai - Allie Reynolds

Drie jaar geleden verloor Kenna Ward twee grote liefdes – nadat haar vriendje was verdronken, hing ze haar surfplank aan de wilgen en zwoer ze nooit meer te surfen. Wanneer ze hoort dat haar beste surfvriendin Mikki zich onverwacht snel verloofd heeft, besluit ze haar te verrassen. Kenna reist af naar Australië om haar op te zoeken en ook om die mysterieuze verloofde, Jack, te ontmoeten. Bij haar aankomst blijkt dat Jack en Mikki op het punt staan op surfvakantie te gaan en ze besluit zich bij hen aan te sluiten.

Sorrow Bay is prachtig, ongerept en gevaarlijk. Mensen zouden er een moord voor doen om op deze afgelegen plek te kunnen surfen. Kenna ontmoet hier Mikki’s nieuwe vrienden, maar ze wordt niet bepaald warm welkom geheten. Ze behandelen haar als een buitenstaander en lijken dingen voor haar verborgen te houden. Waarom heeft haar vriendin zich eigenlijk met deze groep ingelaten? Al snel wordt het Kenna duidelijk: als je eenmaal bij Sorrow Bay bent gearriveerd, kom je er niet meer weg.

'Uiteindelijk gaan we allemaal dood.'

Een verlaten plek - ver van de bewoonde wereld - waar contact met de buitenwereld onmogelijk is. Een betoverende plek. Óf heerst er een vloek?

'Niemand gaat hier ooit weg.'

In 'De Baai' surfen we mee met Kenna. Kenna draagt een rugzak met haar mee. Letterlijk én figuurlijk. Vanaf het moment dat ze bij Mikki voor de deur staat, weet je dat er iets niet klopt. Een onbehaaglijk gevoel waar je je vinger niet op kunt leggen.

Aangekomen bij Sorrow Bay wordt het onbehaaglijke gevoel steeds sterker. Alle leden van de Stam lijken een geheim met zich mee te dragen. Ze zijn gebroken en hebben zo hun redenen om 'De Baai' verborgen te houden voor anderen. De komst van Kenna brengt de groep aan het wankelen, geheimen blijven niet langer begraven en onderlinge spanningen nemen toe.

'Angst is brandstof.'
'Paniek is dodelijk!'

'De Baai' is een mysterieus, intrigerend en onheilspellend verhaal met interessante personages. Vlot en filmisch geschreven.
Het verhaal sleurde mij mee zoals de onderstroom onder het wateroppervlak van de zee. En dit verhaal benam mij bíjna de adem. ****