Recensie: Licht in de duisternis - Michelle Sikking

Na een noodlottig ongeval gaat Isabella bij haar rijke oom en tante wonen. Alle luxe, het mooie zwembad en de grote kamer kunnen echter het duistere gevoel in haar binnenste niet verjagen. Isabella zoekt haar toevlucht bij een foute jongen, drank en tatoeages. Dingen die eigenlijk niets voor haar zijn. Haar oom en tante laten Isabella’s opstandige gedrag oogluikend toe, totdat ze met haar vriendje in bed betrapt wordt. De maat is vol en Isabella wordt naar een privéschool gestuurd. Een kostschool met alleen maar meiden.

Isabella denkt dat het niet erger kan worden tot ze bij aankomst ook nog haar telefoon moet inleveren en hoort dat ze een kamergenoot krijgt. Toch blijkt de kostschool heel wat spannender dan ze had gedacht. Want welke geheimen herbergt het eeuwenoude gebouw? En waarom wordt er gefluisterd over een mannelijke scholier? Isabella wil alles ontdekken, maar kan ze dat zonder eerst af te rekenen met de demonen van haar verleden?

Duisternis. Het slokt je op. Maakt dat alle lichtpuntjes verdwijnen. Jezelf verliezen. Het leven staat stil.

Dát is wat Izzy (Isabella) overkomt, nadat haar ouders zijn omgekomen bij een auto-ongeluk. Haar leven stort in en ze is naarstig op zoek naar handvatten om weer met haar hoofd boven water te komen.

In 'Licht in de duisternis' lezen we het hartverscheurende verhaal van Izzy.
Een verhaal dat tot leven komt dankzij de fijne en beeldende schrijfstijl van Michelle Sikking. Een schrijfstijl die in dit boek meer gerijpt is. Gerijpt als een oude fles whisky, die met de jaren alleen maar beter geworden is. Ik kon er wel van genieten. Van die schrijfstijl, bedoel ik.

Waar ik iets minder van kon genieten waren de (stereotype) bijpersonen, waardoor zij wat vlak bleven. Daarnaast kon ik sommige details en ontwikkelingen niet geheel volgen. Wat ik jammer vond, want het verhaal heeft zéker potentie. Potentie, omdat het verhaal van Izzy raakt. Met kippenvel op mijn armen las ik hoe zij steeds meer in haar kracht kwam te staan.

Ondanks de minpuntjes heb ik genoten van dit verhaal. Het is een verhaal over schuldgevoel, over het hervinden - én het zijn - van jezelf. ***