Familie kies je niet

'Ze is wel je moeder.'

Gisteren sloeg ik dit boek dicht. Ik sloeg het dicht en ik ben er stil van. En nu nog. Dit boek heeft indruk op mij gemaakt en ik vind het lastig om de juiste woorden te vinden.

Lastig om de juiste woorden te vinden, omdat ik het moeilijk vind om iets te schrijven over iemands levensverhaal. Iemands familiegeschiedenis. Een familiegeschiedenis die vormgegeven wordt door woorden op papier. Op het papier gezet door Christel Jansen. Haar schrijfstijl is als een muziekstuk, met een vloeiende melodie. Het las erg vlot, maar hier en daar had de redacteur wel wat scherper mogen zijn op ontbrekende letters en ontbrekende/dubbele woorden. Dit haalde mij af en toe uit mijn leesflow, máár deed verder niet af aan het verhaal.

Het schrijnende verhaal van Esther en van haar broers Stefan en Bram. En ook wel het tragische verhaal van Lies. Het geeft perfect weer hoe hartverscheurend het is dat je zelf je familie niet kiest. Het overkomt je, net als het leven.

Het verhaal wordt vanuit verschillende personages verteld. Heden en verleden wisselen elkaar af en op die manier krijg je een goed beeld van de gezinssituatie van Esther. En door deze afwisseling bleef ik nieuwsgierig of Esther antwoorden zou krijgen op haar vragen.

Hoe verder ik in het verhaal kwam, hoe meer dit verhaal onder mijn huid ging zitten. Dit familieportret kwam echt binnen. Tuurlijk waren het andere tijden. Maar het verhaal geeft goed weer welke invloed je opvoeding heeft op de rest van je leven. Welke sporen de oorlog achterliet. En hoe bepaalde keuzes invloed hebben op iemand anders.

Het is een verhaal dat veel emoties met zich meebracht. Bij de personages, maar ook bij mij als lezer. Ik heb met iedereen meegeleefd en wilde het liefst iedereen een knuffel geven óf ze toespreken dat sommige beslissingen niet de juiste waren. Dat had wellicht een hoop pijn gescheeld. Maar helaas, geschiedenis kun je niet herschrijven. Je kunt er wel van leren.

Christel Jansen heeft er met deze ontroerende roman voor gezorgd dat de kinderen van Lies de erkenning krijgen die ze verdiend hebben. Ik geef het boek ****