Greg Buchanan heeft de gave van het vertellen van een verhaal in zijn vingers

'Ik heb niets verkeerds gedaan.'

Wauw! Wauw, is even het enige wat ik op dit moment kan uitbrengen. En soms, soms is dat genoeg. Het is genoeg, omdat sprakeloosheid een enorm compliment kan zijn... In dít geval gaat dat zeker op.

Onlangs las ik 'Zestien paarden', geschreven door Greg Buchanan, en door dít boek weet ik weer waarom ik zo van thrillers hou. Met thrillers kan je namelijk veel kanten op en dat zorgt ervoor dat thrillers je kunnen blijven verrassen. 'Zestien paarden' wist míj te verrassen... Niet eerder las ik een thriller die zó origineel en zó geniaal in elkaar zat. Het is gewoon steengoed.

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende personages. Hierdoor word je als lezer uitgedaagd om steeds te schakelen. Te schakelen, omdat het soms niet meteen duidelijk is vanuit wie je het verhaal volgt. Het verhaal dat als rode draad door verschillende levens loopt, dat verschillende mensen met elkaar verbindt. Dit zorgde er bij mij voor dat ik helemaal opgezogen werd in het verhaal, want de radertjes tussen mijn oren werden flink aan het werk gezet.

Greg heeft een fijne, en soms poëtische, schrijfstijl. Hij heeft de gave van het vertellen van een verhaal in zijn vingers en vertelt het verhaal als een rustig kabbelende rivier. Met zijn gedetailleerde beschrijvingen komen de sfeer en de omgeving bíjna tot leven.

'Langs de oever van het glimlachende meer verloor het gevarieerde landschap de moed.'

Gruwelijke details passeren de revue en soms is het verbazingwekkend dat iemand dít op papier heeft kunnen zetten. Zó duister en bruut, en sóms hartverscheurend.
Doordat de hoofdstukken kort zijn, had ik moeite om te stoppen met lezen. De verleiding om nog één hoofdstuk te lezen was groot en dit resulteerde erin dat ik dit boek in sneltreinvaart uit had. Ik móést weten wie er achter al die gruwelijkheden zat en vóóral: waarom?

'Er waren verhalen die we vooral voor onszelf vertelden, niet zozeer voor anderen.'

De ontknoping was voor mij de kers op de taart. Niets is wat het lijkt. Met in elk kratje een nieuwe ontdekking. Letterlijk én figuurlijk. Een ontknoping die nog lang nasiddert. Ik geef het boek *****